อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา

เผยแพร่เมื่อ

2020 เม.ย. 09

ประเทศ

ประเทศไทย

อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา - พื้นที่คุ้มครองทางทะเลที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศไทย

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ หมู่เกาะสิมิลัน และอุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา เป็นพื้นที่คุ้มครองทางทะเลที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศไทยสวนสาธารณะเหล่านี้ตั้งอยู่ในจังหวัดพังงาหมู่เกาะสุรินทร์เป็นที่นิยมสำหรับแนวปะการังตื้น หมูเกาะสิมิลัน สำหรับการดำน้ำลึก และอ่าวพังงา สำหรับระบบนิเวศชายเลนและภูมิประเทศของคาร์สต์กลุ่มอุทยานมรดกทางทะเลอาเซียนนี้ได้รับการจัดการโดยกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และอนุรักษ์พืช อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงาอุทยานแห่งนี้เป็นหนึ่งในอุทยานแห่งชาติทางทะเลที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในประเทศไทยเป็นอุทยานแห่งชาติชายฝั่งทะเลสองแห่งในประเทศไทยและอีกอุทยานแห่งชาติตะรุเตาอ่าวพังงา ตั้งขึ้นเป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1981 และครอบคลุมพื้นที่ 40,000 เฮกตาร์ มีชื่อเสียงในด้านคติชนที่หลากหลาย ศิลปะหินยุคก่อนประวัติศาสตร์ และความงามทางธรรมชาติอุทยานแห่งนี้ครอบคลุมป่าชายฝั่งและเนินเขาหินปูนคาร์สท์ที่สวยงามน่าทึ่งที่ท่วมท่วมทะเลเพื่อสร้างเกาะประมาณ 42 เกาะที่มีหน้าผาสูง หินยื่นและก่อตัวของหิน ถ้ำ สวนปะการัง และป่าบางแห่ง อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ในทะเลอันดามัน ห่างจากชายฝั่งจังหวัดพังงาประมาณ 65 กิโลเมตร ในภาคคาบสมุทรใต้ของประเทศไทย และห่างจากชายแดนของพม่าเพียงไม่กี่กิโลเมตรสวนสาธารณะครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 14,125 เฮกตาร์ (141.25 ตารางกิโลเมตร) ซึ่ง 76 เปอร์เซ็นต์เป็นทะเลมีเกาะหลัก 5 แห่ง ได้แก่ เกาะสุรินทร์เหนือ เกาะสุรินทร์ใต้ เกาะรี เกาะกลาง และเกาะคาย2007 พื้นที่ของอุทยานได้รับการขยายให้ครอบคลุมหินริชเลียว ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างหมู่เกาะสุรินทร์กับชายฝั่งพังงาประมาณ 100 กิโลเมตรทางทิศใต้เป็นอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันประมาณ 100 กิโลเมตรทางใต้ของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ เป็นอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันตั้งอยู่ตามแนวชายฝั่งตะวันตกของทะเลอันดามันและมหาสมุทรอินเดียอุทยานแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1982 ครอบคลุมพื้นที่ 14,000 เฮกตาร์ ซึ่งประกอบด้วยที่ดิน 1,600 เฮกตาร์ และ 11 เกาะ ได้แก่ เกาะหูยง เกาะปะยาง เกาะพายัน เกาะเมียง เกาะหก เกาะปะยู เกาะสิมิลัน เกาะบ่างู เกาะบอน และเกาะตาชัยหมู่เกาะหินแกรนิตเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยการงอกของแมกมาร้อนในช่วงยุคตติยภูมิ-ครีเทเชียสเมื่อประมาณ 65 ล้านปีก่อน จากนั้นจึงเรียบเนียนโดยน้ำแข็งน้ำแข็งและการกระทำของคลื่นของทะเล