กัมพูชาเป็นประเทศเล็ก ๆ ในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ติดกับอ่าวไทยมีพื้นที่ 181,035 กม. 2 ระหว่าง 10 ถึง 15o N และ 102 และ 108oEประเทศมีพืช 2,308 ชนิดที่อยู่ในสกุลเงิน 852 สกุลใน 164 ครอบครัว รวมถึง 7 สกุลและ 14 ชนิดที่เป็นของยิมโนสเปิร์ม 219 สกุลและ 488 สายพันธุ์ที่เป็นของสัตว์เลี้ยงเดี่ยว และ 626 สกุล และ 1,806 สายพันธุ์ที่เป็นของไดโคไทเลดอนเนื่องจากยังไม่มีการศึกษาอย่างเป็นระบบและสมบูรณ์ คาดว่ารายการเต็มรูปแบบสำหรับกัมพูชาคาดว่าจะเกิน 3,000 สายพันธุ์ โดยคาดว่าจะมีการอธิบายเพิ่มเติมอย่างน้อย 700 สายพันธุ์ว่าเป็นสิ่งใหม่ในวิทยาศาสตร์ในประเทศ (Aswell, 1997)ศูนย์ตรวจสอบการอนุรักษ์โลก 2000 ประเมินว่าพืชชนิดต่าง ๆ 8,260 ชนิดในกัมพูชา ซึ่ง10% จะเป็นพันธุ์เฉพาะถิ่น

57 และ 125 แท็กซ่าของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังมหภาคในน้ำได้รับการบันทึกในการสำรวจไม่กี่ครั้งในสองจังหวัดในปี 1991 และ 2001 ตามลำดับ ได้แก่ Insecta, Oligochaeta, Mollusca, Crustacea และอื่น ๆ มีการอธิบายสัตว์ครึ่งบกครึ่งบกครึ่งน้ำและสัตว์เลื้อยคลานถึง 28 ชนิดมีการบันทึกปลาทั้งหมด 874 ชนิด ซึ่ง 490 ชนิดคือปลาน้ำจืดจาก 64 ตระกูล 410 - ปลาน้ำเค็มจาก 83 ตระกูล 22 ตระกูลถูกคุกคาม; 1 ชนิดเฉพาะถิ่น; 13 ชนิดปลาที่แนะนำมีการบันทึกนกมากกว่า 500 ตัว แต่มีแนวโน้มว่าจำนวนนี้จะมากกว่า 600 ได้ง่าย

ระบบพื้นที่คุ้มครองกัมพูชา ได้แก่ อุทยานแห่งชาติ 7 แห่ง (742,250 เฮกตาร์) เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า 10 แห่ง (2,030,000 เฮกตาร์) ภูมิทัศน์คุ้มครอง 3 แห่ง (9,700 เฮกตาร์) พื้นที่ใช้สอย 3 แห่ง (403,950 เฮกตาร์) ป่าป้องกัน 6 แห่ง (1.350,000 เฮกตาร์) และเขตรักษาปลา 8 แห่ง (23,544 เฮกตาร์)

ป่าไม้ในกัมพูชาลดลงอย่างมีนัยสำคัญทั้งในแง่ของพื้นที่และคุณภาพในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาในช่วงปลายปี 1969 ป่าของประเทศครอบคลุมประมาณ 13.2 ล้านเฮกตาร์หรือ 73% ของพื้นที่ที่ดินทั้งหมดของประเทศอย่างไรก็ตาม การประเมินทรัพยากรป่าไม้ล่าสุดโดย FAO (2005) บ่งชี้ว่ากัมพูชาสูญเสียมากกว่าหนึ่งในสี่ของป่าป่าหลักที่เหลือตั้งแต่ปี 2000 และเป็นอันดับประเทศที่สามของโลกสำหรับการสูญเสียป่าป่าหลักโดยไม่คำนึงถึงความแตกต่างเทรนด์การเปลี่ยนแปลงป่าเร่งตัวในช่วงปี 1997 และ 2002 ประมาณ 5% หรือ 1% ต่อปี (IFSR 2004) และยังคงเพิ่มขึ้นระหว่างปี 2002 ถึง 2005 ในอัตรา 2% (CDRI 2006) และต่อมา

จากปลาน้ำจืด 490 สายพันธุ์ อย่างน้อย 45 ชนิดมีความสำคัญในเชิงพาณิชย์อยู่แล้ว และปลาที่ถูกคุกคาม 22 ชนิดได้รับการยอมรับในเรื่องความสำคัญในการอนุรักษ์มีความโดดเด่นเพิ่มขึ้นว่าถิ่นที่อยู่อาศัยในน้ำกำลังถูกแปลงเพื่อการเกษตร การใช้ที่ดินประเภทอื่นๆ และรูปแบบการย้ายถิ่นของปลาถูกจำกัดโดยการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานทางอุทกวิทยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคเหนือของแม่น้ำโขงและโครงการชลประทานในท้องถิ่นในที่ราบน้ำท่วมป่าที่มีน้ำท่วมขยายออกไปมากกว่า 1 ล้านเฮกตาร์ในเดิมลดลงเหลือเพียง 614,000 เฮกตาร์ในทศวรรษ 1960 และ 362,000 เฮกตาร์ในปี 1991

การสำรวจล่าสุดโดยสถาบันวิจัยข้าวระหว่างประเทศ (IRRI) ได้ระบุข้าวที่แตกต่างกันกว่า 2000 สายพันธุ์ที่ใช้ในกัมพูชาจากพื้นที่เพาะปลูกข้าวทั้งหมด 2,585,905 เฮกตาร์ (2007) ในกัมพูชา 86% เป็นข้าวที่ราบน้ำฝน 8% เป็นข้าวฤดูแห้ง 4% เป็นข้าวลอยน้ำ 2% เป็นข้าวบนภูเขา

มีการระบุประเภทของภัยคุกคามต่อความหลากหลายทางชีวภาพของประเทศการกัดเซาะทางพันธุกรรมเกิดจากความจริงที่ว่าผู้คนไม่สามารถรักษาพันธุ์เก่าที่เคยมีไว้ก่อนหน้านี้การเปลี่ยนแปลงในระบบการเกษตรการใช้สารเคมีทางการเกษตรการเพิ่มขึ้นยาฆ่าแมลงและสารกำจัดวัชพืชเป็นสาเหตุที่อาจทำให้สูญเสียทรัพยากรทางพันธุกรรมและการนำระบบการทำฟาร์มใหม่การสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยเกิดจากความต้องการที่ดินเกษตรที่เพิ่มขึ้น ไม้เชื้อเพลิง และผลิตภัณฑ์ป่าที่ไม่ใช่ไม้ และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานการเก็บเกี่ยวที่ไม่ยั่งยืนรวมถึงการล่าสัตว์ การตัดไม้ การเผา การเก็บรวบรวมผลิตภัณฑ์ป่าที่ไม่ใช่ไม้ (NTFP) และการตกปลามากเกินไปการพัฒนาพลังงานน้ำและการพัฒนาเมืองและอุตสาหกรรมกำลังสร้างแรงกดดันต่อระบบนิเวศทางน้ำผ่านการเปลี่ยนแปลงระบอบอุทกวิทยาและมลพิษการปรากฏตัวของสิ่งแปลกปลอมบางชนิดมีวัตถุประสงค์ในการทำฟาร์มกำลังกลายเป็นภัยคุกคามที่อาจเพิ่มขึ้นภายใต้สถานการณ์การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ