https://www.aseanbiodiversity.org/the-richness-of-biodiversity-in-the-asean-region/

ພາກ​ພື້ນ​ອາ​ຊຽນ​ພວມ​ສູນ​ເສຍ​ຄວາມ​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ທາງ​ຊີ​ວະ​ພາບ​ຂອງ​ຕົນ​ຢູ່​ໃນ​ລະ​ບົບ​ນິ​ເວດ​ຕ່າງໆ​ເຊັ່ນ: ປ່າ​ໄມ້, ລະ​ບົບ​ນິ​ເວດ​ກະ​ສິ​ກຳ, ທົ່ງ​ພຽງ, ນ້ຳ​ຈືດ, ປ່າ​ຊາຍ​ເລນ, ແນວ​ປະ​ກາ​ລັງ, ແລະ ຫຍ້າ​ທະ​ເລ. ມັນຍັງສືບຕໍ່ປະເຊີນກັບໄພຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ລວມທັງການປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ອາໄສ, ຊະນິດພັນມະນຸດຕ່າງດາວທີ່ຮຸກຮານ, ການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ, ມົນລະພິດ, ການຂູດຮີດເກີນຂອບເຂດ, ແລະຄວາມທຸກຍາກ - ທັງຫມົດນີ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຫຼຸດລົງຂອງຄວາມຍືນຍົງຂອງຊັບພະຍາກອນທໍາມະຊາດໃນລະບົບນິເວດເຫຼົ່ານີ້.

​ເຖິງ​ຢ່າງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ, ​ໄດ້​ມີ​ຄວາມ​ພະຍາຍາມ​ຮ່ວມ​ເພື່ອ​ແກ້​ໄຂ​ການ​ສູນ​ເສຍ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ທັງ​ໃນ​ລະດັບ​ພາກ​ພື້ນ ​ແລະ ລະດັບ​ຊາດ. ວິທີການທີ່ອີງໃສ່ລະບົບນິເວດທີ່ມີນະວັດຕະກໍາເພື່ອແກ້ໄຂສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງປະຕິບັດລວມມີການສ້າງຕັ້ງເຂດປ່າສະຫງວນເພີ່ມເຕີມ, ໂຄງການສວນມໍລະດົກອາຊຽນ, ຂໍ້ລິເລີ່ມຂອງເກາະ Borneo, ຂໍ້ລິເລີ່ມສາມຫລ່ຽມປະກາລັງ, ແລະຂໍ້ລິເລີ່ມແລວທາງອະນຸລັກຊີວະນາໆພັນຂອງອະນຸພາກພື້ນແມ່ນໍ້າຂອງ. ຊຶ່ງ​ໄດ້​ດຶງ​ດູດ​ຄວາມ​ສົນ​ໃຈ​ຈາກ​ທົ່ວ​ໂລກ.

​ແຕ່​ຍັງ​ຕ້ອງ​ເຮັດ​ຫຼາຍ​ກວ່າ​ເກົ່າ, ທັງ​ໂດຍ​ບັນດາ​ປະ​ເທດ​ສະມາຊິກ​ສ່ວນ​ບຸກຄົນ ​ແລະ ປະຊາ​ຄົມ​ອາ​ຊຽນ​ລວມ, ​ເພື່ອ​ຢຸດຕິ​ການ​ຊຸດ​ໂຊມ​ຂອງ​ຊັບພະຍາກອນ​ຊີວະ​ພາບ. ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ທົບທວນຄືນວິຖີຊີວິດແລະຮູບແບບການບໍລິໂພກຂອງພວກເຮົາເພື່ອເຮັດໃຫ້ການເລືອກຂອງພວກເຮົາມີຄວາມຮັບຜິດຊອບແລະເປັນມິດກັບສິ່ງແວດລ້ອມ. ພວກ​ເຮົາ​ຈຳ​ເປັນ​ຕ້ອງ​ຖື​ເອົາ​ພາລະ ​ແລະ ຄວາມ​ຮັບຜິດຊອບ​ທີ່​ຍຸຕິ​ທຳ ​ແລະ ​ເທົ່າ​ທຽມ​ກັນ​ເປັນ​ຜູ້​ໃຊ້ ​ແລະ ຜູ້​ສະໜອງ​ຊັບພະຍາກອນ​ທຳ​ມະ​ຊາດ​ເຫຼົ່າ​ນີ້. ພວກ​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ອອກ​ແຮງ​ເພີ່ມ​ທະວີ​ຄວາມ​ຮັບ​ຮູ້​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ໃນ​ການ​ປົກ​ປັກ​ຮັກສາ​ລະບົບ​ນິ​ເວດ​ເຫຼົ່າ​ນີ້​ໃຫ້​ແກ່​ຄົນ​ລຸ້ນຫຼັງ, ​ເພື່ອ​ຮັບປະກັນ​ຄວາມ​ຈະ​ເລີ​ນຮຸ່ງ​ເຮືອງ ​ແລະ ຄວາມ​ຢູ່​ລອດ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ.

ດຣ. ສຸລິນ ພິດສຸວັນ
ອະດີດເລຂາທິການໃຫຍ່
ສະມາຄົມປະຊາຊາດອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ (ອາຊຽນ)