Laporan Nasional Keempat kepada CBD adalah laporan mengenai pelaksanaan artikel dan program kerja Konvensyen Biodiversiti Biologi (CBD) di peringkat nasional. Laporan ini disediakan mengikut garis panduan yang disediakan oleh Sekretariat CBD (SCBD). Laporan ini terdiri daripada empat bab.

Bab I ialah tinjauan status dan trend, dan ancaman utama kepada biodiversiti. Bab ini memberikan analisis keadaan biodiversiti di Indonesia pada tahap kepelbagaian spesies, genetik dan ekosistem. Dalam kes kepelbagaian spesies, bilangan spesies bunga yang dikenali di Indonesia berada di antara lima negara besar kaya kepelbagaian di dunia. Daripada keseluruhan spesies yang berkenaan, 55% flora yang terdapat di Indonesia adalah endemik. Untuk kepelbagaian fauna, kira-kira 12% mamalia (515 spesies) di dunia terdapat di Indonesia.

Di peringkat ekosistem, pemuliharaan dilakukan melalui penubuhan kawasan pemuliharaan yang berfungsi sebagai tempat perlindungan dan pemeliharaan biodiversiti, seperti rizab biosfera, tempat perlindungan hidupan liar, taman negara, taman ekopelancongan, taman hutan dan taman memburu. Liputan kawasan ini meningkat kepada 27.968 juta ha pada tahun 2007, berbanding 7.628 juta ha pada tahun 1981.

Dalam usaha pemuliharaan ex-situ, terdapat peningkatan jumlah flora dan fauna yang dibiakkan dalam kurungan daripada 171 spesies pada tahun 2006 kepada 416 spesies pada tahun 2008. Daripada aktiviti pembiakan tawanan pada tahun 2008, 383 daripadanya adalah untuk flora dan faunas yang dilindungi.
Beberapa ancaman terhadap biodiversiti di Indonesia termasuk: kadar pertumbuhan penduduk yang tinggi, penebangan hutan, kebakaran hutan dan tanah, kemerosotan dan pemecahan habitat, penggunaan/eksploitasi berlebihan, pencemaran, dan perubahan iklim.

Status Strategi dan Pelan Tindakan Biodiversiti Indonesia (IBSAP) diterangkan dalam Bab II. Memandangkan sasaran, matlamat, dan petunjuk yang termasuk dalam IBSAP 2003-2020 telah disediakan sebelum rangka kerja sasaran 2010 diterima pakai pada COP 7 (keputusan VII/30) pada tahun 2004, jadi kandungan dalam IBSAP tidak sepenuhnya merujuk kepada rangka kerja sasaran 2010. Walau bagaimanapun, beberapa petunjuk dalam IBSAP selaras dengan
beberapa petunjuk global seperti yang disediakan oleh SCBD dan Rancangan Strategik Konvensyen. Beberapa program IBSAP telah dikaitkan dengan artikel Konvensyen Kepelbagaian Biologi (UNCBD) dan menyumbang kepada pelaksanaan program tematik kerja dan isu rentas CBD.

Bab III memberikan maklumat mengenai penyebaran keanekaragaman hayati ke dalam rancangan, program dan dasar sektoral dan merentas sektor. Indonesia telah mengadopsi Strategi dan Pelan Tindakan Biodiversiti Indonesia 2003-2020 (IBSAP) yang merupakan versi yang disemak semula daripada Pelan Tindakan Biodiversiti 2003 untuk Indonesia (BAPI). Penggabungan Biodiversiti telah dijalankan melalui integrasi ke dalam Perancangan Pembangunan Jangka Panjang Nasional Indonesia/RPJPN (2005-2025). Misi RPJPN telah mengambil kira penggunaan biodiversiti yang mampan.
Penggabungan pertimbangan biodiversiti telah dimulakan terutamanya oleh sektor-sektor yang mempunyai kaitan langsung dengan pengurusan sumber semula jadi dan biodiversiti, termasuk melalui Rancangan Strategik Sektor 2005-2009 Kementerian Laut dan Perikanan, Kementerian Perhutanan, Agensi Penyelidikan dan Pembangunan Pertanian di bawah Kementerian Pertanian, dan Pusat Penyelidikan
Biologi- Institut Sains Indonesia.

Pertimbangan biodiversiti juga telah disepadukan ke dalam pentadbiran kerajaan tempatan, dengan menubuhkan agensi pemuliharaan. Sehingga kini, Daerah Pemuliharaan telah ditubuhkan termasuk untuk Daerah Kapuas Hulu, Daerah Malinau, Daerah Kuningan, dan Daerah Pasir. Biodiversiti juga telah disepadukan ke dalam beberapa strategi dan program nasional yang lebih luas, seperti strategi untuk
mencapai MDGs, PNPM Mandiri (Program Nasional mengenai Pemberdayaan Komuniti), Pelan Tindakan untuk melaksanakan UNFCCC, dan Strategi dan Pelan Tindakan Indonesia 2004 untuk Pengurusan Tanah Lembap.

Biodiversiti juga dimasukkan ke dalam penilaian kesan alam sekitar, penilaian alam sekitar strategik, dan insentif yang relevan.
Bab IV mengkaji kemajuan ke arah Sasaran 2010 dan pelaksanaan Rancangan Strategik Konvensyen. Ketersediaan data adalah faktor utama untuk menentukan petunjuk dalam mencapai sasaran 2010. Pada tahun 2008, Indonesia baru sahaja menjalankan pengumpulan data dan maklumat yang boleh digunakan untuk menilai pencapaian sasaran 2010 dengan menggunakan petunjuk yang telah dipersetujui. Data dan maklumat yang dikumpulkan adalah data dari tempoh 2003-2008 dan ia dianggap sebagai data awal yang perlu dikemas kini pada tahun-tahun akan datang.

Atas sebab-sebab ini, hasil penilaian pencapaian sasaran 2010 hanya menggambarkan usaha yang dibuat untuk mencapai sasaran ini. Beberapa sasaran telah ditetapkan di peringkat nasional untuk mencapai sasaran 2010, tetapi tidak ada sasaran yang dirujuk secara khusus kepada kerangka sasaran 2010. Sasaran nasional yang dapat dicapai adalah untuk meningkatkan kawasan pemuliharaan laut daripada 4.7 juta ha pada tahun 2003 kepada 10 juta ha pada tahun 2010 dan kemudian diper
luas kepada 20 juta ha pada tahun 2020.

Sasaran nasional untuk mencapai Rancangan Strategik Konvensyen belum ditentukan, walaupun terdapat empat belas program nasional yang telah dilaksanakan yang dapat menyokong pencapaian sasaran ini.

Laporan Nasional Keempat juga mengenal pasti beberapa halangan dalam pelaksanaan Konvensyen, termasuk kekurangan sokongan pihak berkepentingan untuk melaksanakan Konvensyen Kepelbagaian Biologi; kekurangan komunikasi dan koordinasi antara pihak berkepentingan (terutamanya di peringkat tempatan), kekurangan mekanisme untuk memastikan program sektoral dan rancangan tindakan dapat menyumbang kepada pelaksanaan Konvensyen;
kekurangan kesedaran pihak berkepentingan dalam pelaksanaan Konvensyen Kepelbagaian Biologi; dan usaha yang tidak mencukupi untuk memantau dan mengintegrasikan data dan maklumat yang boleh digunakan untuk membuat dasar dalam pelaksanaan Konvensyen.

Mengetahui kekangan tersebut adalah langkah yang perlu untuk meningkatkan keupayaan, antara lain dengan: mewujudkan mekanisme untuk memastikan program sektoral dan rancangan tindakan selaras dengan pelaksanaan Konvensyen; meningkatkan kesedaran dan meningkatkan pengetahuan pihak berkepentingan mengenai Konvensyen dan program kerjanya; menerajukan Konvensyen dan program kerjanya dari peringkat nasional ke peringkat tempatan (Wilayah dan Regensies/Bandar); memperkuat mekanisme kerjasama serantau serta pelatihan dan pertukaran pengalaman di antara Pihak-pihak dari Konvensyen.