รายงานแห่งชาติที่สี่ต่อ CBD เป็นรายงานเกี่ยวกับการดำเนินการตามบทความและโปรแกรมการทำงานของอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพทางชีวภาพ (CBD) ในระดับประเทศรายงานนี้จัดทำตามแนวทางที่จัดทำโดยสำนักเลขาธิการ CBD (SCBD)รายงานนี้ประกอบด้วยสี่บท

บทที่ 1 เป็นการทบทวนสถานะและแนวโน้มและภัยคุกคามที่สำคัญต่อความหลากหลายทางชีวภาพบทนี้ให้การวิเคราะห์สภาพของความหลากหลายทางชีวภาพในอินโดนีเซียในระดับสายพันธุกรรมและความหลากหลายของระบบนิเวศในกรณีของความหลากหลายของสายพันธุ์ จำนวนสายพันธุ์ดอกไม้ที่รู้จักในอินโดนีเซียอยู่ในอันดับหนึ่งในห้าประเทศที่อุดมด้วยความหลากหลายของโลกจากสายพันธุ์ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด 55% ของฟลอร่าที่พบในอินโดนีเซียเป็นถิ่นถิ่นสำหรับความหลากหลายของสัตว์มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประมาณ 12% (515 ชนิด) ในโลกพบในอินโดนีเซีย

ในระดับระบบนิเวศการอนุรักษ์จะดำเนินการผ่านการจัดตั้งพื้นที่อนุรักษ์ซึ่งทำหน้าที่เป็นสถานที่สำหรับการปกป้องและอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพเช่นเขตอนุรักษ์ชีวมณฑลสัตว์ป่าอุทยานแห่งชาติอุทยานท่องเที่ยวเชิงนิเวศอุทยานป่าและสวนล่าสัตว์ความครอบคลุมของพื้นที่เหล่านี้เพิ่มขึ้นเป็น 27.968 ล้านเฮกตาร์ ในปี 2007 เทียบกับ 7.628 ล้านเฮกตาร์ ในปี 1981

ในความพยายามในการอนุรักษ์นอกสถานที่ มีจำนวนฟลอร่าและฟาวน่าที่เพาะพันธุ์ในการถูกกักขังเพิ่มขึ้นจาก 171 สายพันธุ์ในปี 2006 เป็น 416 ชนิดในปี 2008จากกิจกรรมการเพาะพันธุ์ในเชลย์ในปีปี 2008 383 แห่งนั้นมีไว้สำหรับฟลอร่าและฟาวน่าที่ได้รับการคุ้มครอง
ภัยคุกคามบางประการต่อความหลากหลายทางชีวภาพในอินโดนีเซีย ได้แก่ อัตราการเติบโตของประชากรสูง การตัดไม้ทำลายป่า ไฟไหม้ป่าและที่ดิน การเสื่อมสภาพและการกระจายตัวของที่อยู่อาศัย การบริโภค/การแสวงหาผลประโยชน์มากเกินไป ม

สถานะของกลยุทธ์และแผนปฏิบัติการทางชีวภาพทางชีวภาพของอินโดนีเซีย (IBSAP) ได้อธิบายไว้ในบทที่ IIเนื่องจากเป้าหมาย เป้าหมาย และตัวชี้วัดที่รวมอยู่ใน IBSAP 2003-2020 ได้จัดทำก่อนที่กรอบเป้าหมายปี 2010 จะถูกนำมาใช้ที่ COP 7 (การตัดสินใจ VII/30) ในปี 2004 ดังนั้นเนื้อหาใน IBSAP จึงไม่ได้หมายถึงกรอบเป้าหมายปี 2010 โดยสมบูรณ์อย่างไรก็ตาม ตัวชี้วัดบางอย่างใน IBSAP สอดคล้องกับตัวชี้วัดระดับโลก
บางอย่าง เช่น ตัวบ่งชี้ที่จัดทำโดย SCBD และแผนกลยุทธ์ของอนุสัญญาโปรแกรม IBSAP บางรายการเกี่ยวข้องกับบทความของอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ (UNCBD) และมีส่วนช่วยในการดำเนินการตามโปรแกรมการทำงานเฉพาะเรื่องและประเด็นข้ามของ CBD

บทที่ 3 ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการนำความหลากหลายทางชีวภาพหลักเข้าสู่แผน โปรแกรม และนโยบายภาคส่วนและข้ามภาคส่วนอินโดนีเซียได้ยอมรับกลยุทธ์และแผนปฏิบัติการทางชีวภาพทางชีวภาพของอินโดนีเซีย 2003-2020 (IBSAP) ซึ่งเป็นเวอร์ชันที่แก้ไขของแผนปฏิบัติการทางชีวภาพทางชีวภาพสำหรับอินโดนีเซีย (BAPI) ปี 2003การรวมหลักของความหลากหลายทางชีวภาพได้ดำเนินการผ่านการรวมเข้ากับการวางแผนการพัฒนาระยะยาวแห่งชาติอินโดนีเซีย/RPJPN (2005-2025)ภารกิจของ RPJPN ได้คำนึงถึงการใช้ความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยั่งยืน
การคำนึงถึงความหลากหลายทาง
ชีวภาพได้รับการเริ่มต้นโดยเฉพาะโดยเฉพาะภาคส่วนที่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและความหลากหลายทางชีวภาพ รวมถึงผ่านแผนกลยุทธ์ภาคส่วนปี 2005-2009 ของกระทรวงทะเลและประมง กระทรวงป่าไม้ หน่วยงานวิจัยและพัฒนาเกษตรภายใต้กระทรวงเกษตรและศูนย์วิจัยชีววิทยา - สถาบันวิทยาศาสตร์อินโดนีเซีย

การพิจารณาความหลากหลายทางชีวภาพยังรวมเข้ากับการบริหารของรัฐบาลท้องถิ่นโดยการจัดตั้งหน่วยงานอนุรักษ์จนถึงปัจจุบัน เขตอนุรักษ์ได้รับการจัดตั้งขึ้นรวมถึงเขตคาปูอัสฮูลู เขตมาลีเนา เขต Kuningan และเขตปาซิร์ความหลากหลายทางชีวภาพยังถูกรวมเข้ากับกลยุทธ์และโปรแกรมระดับชาติที่กว้างขึ้น เช่น กลยุทธ์ในการ
บรรลุเป้าหมาย MDGs, PNPM Mandiri (โครงการแห่งชาติเพื่อเพิ่มพลังชุมชน), แผนปฏิบัติการสำหรับการดำเนินการ UNFCCC และกลยุทธ์และแผนปฏิบัติการของอินโดนีเซียปี 2004 สำหรับการจัดการพื้นที่ชุ่มน้ำ

ความหลากหลายทางชีวภาพยังรวมเข้ากับการประเมินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมการประเมินสิ่งแวดล้อมเชิงกลยุทธ์และสิ่งจูงใจ
บทที่ 4 ทบทวนความคืบหน้าสู่เป้าหมายปี 2010 และการดำเนินการตามแผนกลยุทธ์ของอนุสัญญาความพร้อมใช้งานของข้อมูลเป็นปัจจัยสำคัญในการกำหนดตัวชี้วัดในการบรรลุเป้าหมายปี 2010ในปี 2008 อินโดนีเซียเพิ่งดำเนินการรวบรวมข้อมูลและข้อมูลที่สามารถใช้เพื่อประเมินความสำเร็จของเป้าหมายปี 2010 โดยใช้ตัวบ่งชี้ที่ตกลงกันแล้วข้อมูลและข้อมูลที่รวบรวมเป็นข้อมูลจากช่วงเวลา 2003-2008 และถือเป็นข้อมูลเบื้องต้นที่ต้องอัปเดตในปีข้างหน้า

ด้วยเหตุผลเหล่านี้ผลการประเมินความสำเร็จของเป้าหมายปี 2010 อธิบายถึงความพยายามที่ทำเพื่อบรรลุเป้าหมายเหล่านี้มีการกำหนดเป้าหมายบางอย่างในระดับชาติเพื่อบรรลุเป้าหมายปี 2010 แต่ไม่มีเป้าหมายที่อ้างถึงกรอบเป้าหมายปี 2010 โดยเฉพาะเป้าหมายระดับชาติที่สามารถบรรลุได้คือการเพิ่มพื้นที่อนุรักษ์ทางทะเลจาก 4.7 ล้านเฮกตาร์ในปี 2003 เป็น 10 ล้านเฮกตาร์ในปี 2010 จากนั้นข
ยายเป็น 20 ล้านเฮกตาร์ในปี 2020

เป้าหมายระดับชาติสำหรับการบรรลุแผนกลยุทธ์ของอนุสัญญายังไม่ได้รับการกำหนดแม้ว่าจะมีโครงการระดับชาติสิบสี่โปรแกรมที่ดำเนินการอยู่แล้วซึ่งสามารถสนับสนุนการบรรลุเป้าหมายเหล่านี้

รายงานแห่งชาติที่สี่ยังระบุอุปสรรคบางประการในการดำเนินการตามอนุสัญญารวมถึงการขาดการสนับสนุนของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการดำเนินการอนุสัญญาความหลากหลายทางชีวภาพ ขาดการสื่อสารและการประสานงานระหว่างผู้มีส่วนได้เสีย (โดยเฉพาะในระดับท้องถิ่น)
ขาดกลไกในการตรวจสอบและผสานรวมข้อมูลที่ไม่เพียงพอและข้อมูลที่สามารถนำมาใช้ในการกำหนดนโยบายในการดำเนินการตามอนุสัญญา

การรู้ถึงข้อจำกัดเหล่านั้นเป็นขั้นตอนที่จำเป็นในการปรับปรุงความสามารถ รวมถึงการสร้างกลไกเพื่อให้แน่ใจว่าโครงการภาคส่วนและแผนปฏิบัติการสอดคล้องกับการดำเนินการตามอนุสัญญา เพิ่มความตระหนักและปรับปรุงความรู้ของผู้มีส่วนได้ส่วนได้ส่วนเสียเกี่ยวกับอนุสัญญาและโปรแกรมการทำงาน หลักฐานของอนุสัญญา และโปรแกรมการทำงานจากระดับชาติไปจนถึงระดับท้องถิ่น (จังหวัด และ Regioncies/Cities) เสริมสร้างกลไกความร่วมมือระดับภูมิภาค รวมถึงการฝึกอบรมและการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ระหว่างประเทศ ปาร์ตี้ของอนุสัญญา