สิงคโปร์เป็นเมือง-รัฐ มีพื้นที่ที่ดินประมาณ 710 กม.เป็นหนึ่งในประเทศที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในโลกแต่ยังมีความหลากหลายทางชีวภาพพื้นเมืองที่อุดมไปด้วยทั้งบนบกและทางทะเล

ความมั่งคั่งของความหลากหลายทางชีวภาพสามารถเกิดจากตำแหน่งเชิงกลยุทธ์ของสิงคโปร์ภายในภูมิภาคมาเลเซียสภาพภูมิอากาศที่เอื้ออำนวยยังช่วยคำนึงถึงความหลากหลายของพืชและสัตว์ที่พบในระบบนิเวศที่หลากหลายเขตอนุรักษ์ธรรมชาติที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย 4 แห่งครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 33.26 กม.

นอกจากระบบนิเวศทางธรรมชาติแล้ว แหล่งที่อยู่อาศัยที่มีการจัดการเช่นสวนสาธารณะ ตัวเชื่อมต่อสวนสาธารณะ การปลูกริมถนน และสวนอ่างเก็บน้ำยังสนับสนุนความหลากหลายทางชีวภาพที่สำคัญ ซึ่งเน้นย้ำถึงความมุ่งมั่นของสิงคโปร์ในการสร้างสภาพแวดล้อมที่มีชีวิตที่สะอาด สีเขียว และสีน้ำเงินในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ความคุ้มครองสีเขียวของสิงคโปร์เพิ่มขึ้นจาก 36 เปอร์เซ็นต์เป็น 47 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ที่ดินทั้งหมด (คณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ, 2008)บทที่ 1 ตรวจสอบสถานะ แนวโน้ม และภัยคุกคามต่อระบบนิเวศทางธรรมชาติและการจัดการของสิงคโปร์

สิงคโปร์ได้ลงนามในอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ (CBD) เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 1992 และกลายเป็นพรรคในวันที่ 21 ธันวาคม 1995กลยุทธ์และแผนปฏิบัติการทางชีวภาพทางชีวภาพแห่งชาติ (NBSAP) เป็นลายพิมพ์เขียวสำหรับการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพของสิงคโปรก่อนที่จะเปิดตัวในเดือนกันยายน 2009 แผนสีเขียวของสิงคโปร์ (SGP) 2012 ทำหน้าที่เป็นNBSAP ของสิงคโปร์บทที่ 2 ระบุสถานะปัจจุบันและความคืบหน้าที่สิงคโปร์ประสบความสำเร็จตามเป้าหมายและเป้าหมายที่ระบุไว้ใน SGP 2012

รัฐบาลสิงคโปร์ใช้แนวทางปฏิบัติในการสร้างสมดุลการพัฒนาและการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ (NParks) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้มีอำนาจทางวิทยาศาสตร์ของสิงคโปร์เกี่ยวกับการอนุรักษ์ธรรมชาติและรับบทบาทเป็นจุดโฟกัสระดับชาติสำหรับ CBDในฐานะหน่วยงานที่รับผิดชอบในการจัดหาและปรับปรุงความเขียวขจีของสิงคโปร์ NParks จัดการเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 4 แห่ง อุทยานแห่งชาติ 2 แห่ง เครือข่ายคอนเนคเตอร์สวนสาธารณะกว่า 100 กม. พื้นที่ปลูกริมถนน 24.16 กม. และสวนสาธารณะประมาณ 320 แห่ง รวมประมาณ 13% ของพื้นที่ที่ดินของสิงคโปร์ (NParks, 2008)

การยอมรับข้อจำกัดด้านทรัพยากรที่ดิน น้ำ และพลังงาน การอนุรักษ์มรดกทางธรรมชาติของสิงคโปร์ต้องใช้ความร่วมมือและความร่วมมือของประชาชน ภาครัฐ ภาคเอกชน (3P) ที่แข็งแกร่งบทที่ 3 เน้นการมีส่วนร่วมที่สำคัญจากหน่วยงานรัฐบาลวิชาการองค์กรที่ไม่ใช่ภาครัฐ (NGO) องค์กรและประชาชนทั่วไปความคิดริเริ่มที่มีผู้มีส่วนได้ส่วนได้ส่วนเสียหลายประการ เช่น กลยุทธ์การอนุรักษ์พืช โครงการอนุรักษ์ Hornbill และโครงการเรือนเพาะชำปะการังเป็นพิสูจน์ถึงแนวทาง 3P ที่เชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด

ในการประเมินประสิทธิภาพของกลยุทธ์และนโยบายการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพของเรา เราได้ใช้ระบบสัญญาณไฟจราจรเพื่อกำหนดความคืบหน้าของเราสู่เป้าหมายความหลากหลายทางชีวภาพปี 2010บทที่ 4 ให้ภาพรวมของการประเมินของเราในการนำไปใช้ CBD ระบุจุดแข็งและโอกาสสำหรับลำดับความสำคัญในอนาคตเราได้ดำเนินการคุ้มครองระบบนิเวศที่เป็นตัวแทนและรวมข้อพิจารณาด้านการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพไว้ในกระบวนการวางแผนหลักของเรานอกจากนี้ เรากำลังเห็นงานฟื้นฟูสายพันธุ์ของเราออกผล เช่น Oriental Pied Hornbill ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่ถูกคุกคาม แสดงให้เห็นว่าจำนวนประชากรผสมพันธุ์และการกระจายตัวเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาเพียงสองปีการศึกษาเกี่ยวกับระบบนิเวศในอนาคตและการศึกษาเฉพาะสายพันธุ์จะนำไปสู่การปรับปรุงกลไกการตรวจสอบของเราเพื่อการตัดสินใจที่มีข้อมูลมากขึ้น