ป่าเป็นระบบนิเวศที่หลากหลายโดยธรรมชาติ เนื่องจากสภาพที่พบภายในนั้นเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการสนับสนุนความสัมพันธ์ทางนิเวศแบบร่วมชีวภาพโดยเฉพาะอย่างยิ่งในฟิลิปปินส์ซึ่งสภาพอากาศเขตร้อนช่วยให้ป่าสามารถรับ ดูดซับ และกระจายน้ำฝนใหม่เพื่อสนับสนุนชีวิตไม่เพียง แต่ภายในตัวเอง แต่ยังรวมถึงระบบนิเวศอื่น ๆ ใกล้เคียงและใกล้เคียงซึ่งมีการปล่อยน้ำสำรอง

โดยหลักแล้วป่าไม้ทำหน้าที่เป็นแหล่งน้ำที่สำคัญที่สุดของประเทศดังนั้นจึงทำให้ทรัพยากรธรรมชาติรูปแบบอื่น ๆ ทั้งหมดเจริญเติบโตและมีประสิทธิผลระบบนิเวศป่าโดยธรรมชาติให้อากาศบริสุทธิ์และอาหารในกระบวนการนอกจากนี้ทรัพยากรเหล่านี้ยังมีส่วนช่วยในการผลิตพลังงาน (ไฟฟ้า) และด้วยการให้การคุ้มครองเป็นวัตถุดิบสำหรับบ้านและที่พักพิงรูปแบบอื่น ๆนอกจากนี้ยังให้ประโยชน์ทางอ้อมเช่นโดยทำหน้าที่เป็นเขตบัฟเฟอร์จากพายุและการป้องกันการกัดเซาะของดินป่าไม้สนับสนุนการดำรงชีวิตของมนุษย์แม้ว่าการจัดการที่เหมาะสมและความพยายามในการอนุรักษ์อย่างมีสติจำเป็นต้องมีความจำเป็นอย่างเด็ดขาดในแง่นี้

น่าเสียดายที่ป่าไม้มีแนวโน้มที่จะมีการละเมิดและการแสวงหาประโยชน์อย่างมากในช่วงศตวรรษที่ผ่านมาประชากรมนุษย์บริโภคและเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ป่าเพื่อสนับสนุนการพัฒนาการเกษตรและการเมืองคาดว่าจากการมีป่าคลุมป่า 70% ในช่วงต้นทศวรรษ 1900 มีเพียงประมาณ 24% เท่านั้นที่เหลืออยู่โดยอิงจากภาพดาวเทียม 2001-03 ตามสำนักจัดการป่าไม้ของ DENRในขณะเดียวกัน ตามข้อมูลของมูลนิธิอนุรักษ์ป่าเขตร้อนของฟิลิปปินส์ “การตัดไม้ทำลายป่ายังคงดำเนินต่อไปโดยเฉลี่ย 100,000 เฮกตาร์ต่อปีหรือ 273 เฮกตาร์ต่อวัน”

ปัญหาการเสื่อมสภาพและการทำลายป่ายังคงดำเนินต่อไปเนื่องจากความชุกของแนวทางปฏิบัติการตัดไม้ทั้งทางกฎหมายและอื่น ๆ การทำเหมืองแร่และการแปลงที่ดินสิ่งนี้แม้จะมีการดำเนินการมาตรการเชิงรุกมากขึ้นเพื่อฟื้นฟูในปัจจุบันแม้ว่าโครงการริเริ่มต่างๆเช่นโครงการสร้างสีเขียวแห่งชาติของ DENR จะดำเนินการและดำเนินการอยู่แล้ว แต่ป่าไม้ยังคงต้องทนทุกข์ทรมานเนื่องจากการกำหนดนโยบายระดับรัฐที่ไม่ดีโดยทั่วไปซึ่งสนับสนุนกิจกรรมต่างๆ เช่น การตัดไม้และการขุดเพื่อผลกำไรเชิงพาณิชย์