របាយការណ៍ជីវៈចម្រុះជាតិលើកទី៥ គឺជារបាយការណ៍ស្តីពីការអនុវត្តថ្នាក់ជាតិរបស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីនៃអនុសញ្ញាស្តីពីជីវៈចម្រុះ និងកម្មវិធីការងារ។ ទិដ្ឋភាពទូទៅស្តីពីស្ថានភាព និន្នាការ និងការគំរាមកំហែងនៃជីវចម្រុះត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងជំពូកទី 1។ នៅក្នុងជំពូកនេះ ស្ថានភាពជីវចម្រុះរបស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីត្រូវបានរាយការណ៍។ ភាពចម្រុះនៃប្រភេទសត្វដែលបានកត់ត្រារួមមាន 1,500 ប្រភេទ នៃសារាយ, ប្រភេទផ្សិត 80,000, ប្រភេទ 595 នៃ lichens, 2,197 ប្រភេទ fern និង 30,000 - 40,000 នៃប្រភេទ spermatophyte ដែលស្មើនឹង 15.5% ចំពោះរុក្ខជាតិពិភពលោក។ លើសពីនេះ ប្រភេទសត្វចំនួន 8,157 ប្រភេទនៃថនិកសត្វ បក្សី សត្វល្មូន ត្រី និងមេអំបៅចំនួន 1,900 ប្រភេទដែលស្មើនឹង 10% ប្រភេទនៅលើផែនដីក៏ត្រូវបានចងក្រងជាឯកសារផងដែរ។ ចំនួនប្រភេទសត្វដែលប្រើប្រាស់សម្រាប់ជាអាហារ និងកសិកម្មបានកើនឡើងទាក់ទងទៅនឹងប្រភេទសត្វសរុបដែលបានរាយការណ៍នៅក្នុងរបាយការណ៍ជីវចម្រុះជាតិលើកទី 4 ។ ស្ថានភាពស្រដៀងគ្នានេះបានកើតឡើងនៅក្នុងចំនួនប្រភេទសត្វសម្រាប់ការចិញ្ចឹមសត្វ។ ក្រោមធនធានដែលមានកម្រិតដើម្បីគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃទឹក 3.25 លានគីឡូម៉ែត្រ ² របស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី និងជាង 2.55 លានគីឡូម៉ែត្រ ² នៃតំបន់ផ្តាច់មុខសេដ្ឋកិច្ចជាមួយនឹងខ្សែបន្ទាត់ឆ្នេរសមុទ្រ 80.791 គីឡូម៉ែត្រនៃផ្ទៃដីសរុប 7.81 លានគីឡូម៉ែត្រ ² នៃទឹកដីនៃសាធារណរដ្ឋឥណ្ឌូនេស៊ី ចំនួនសត្វដែលបានកត់ត្រាបានឈានដល់ 5,319 ប្រភេទ។ . ទិន្នន័យឯកសារស្តីពីដើមកោងកាង សារាយ និងស្មៅសមុទ្រ បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវប្រភេទសត្វចំនួន ៦.៣៩៦ ប្រភេទ។ ក្នុងចំណោម 6,396 ប្រភេទនោះ សារាយសរុប 1,077 និងរុក្ខជាតិសមុទ្រត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងទឹកនៃប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី។ ការគំរាមកំហែងចម្បងចំពោះជីវចម្រុះគឺ៖ (i) ការផ្លាស់ប្តូរទីជម្រក; (ii) ការហូរចូលនៃប្រភេទសត្វក្រៅភពឈ្លានពាន; (iii) ការបំពុល; (iv) លើសពីការកេងប្រវ័ញ្ច; និង (v) ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ ការគំរាមកំហែងត្រូវតែលុបបំបាត់តាមរយៈផែនការសកម្មភាព និងយុទ្ធសាស្ត្រដែលអាចប្រតិបត្តិបាន។ ឥណ្ឌូណេស៊ីកំពុងដំណើរការធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពផែនការយុទ្ធសាស្ត្រ និងសកម្មភាពជីវៈចម្រុះរបស់ឥណ្ឌូនេស៊ី (IBSAP) 2015-2020។ ការពិពណ៌នាអំពីខ្លឹមសារ IBSAP ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងជំពូកទី II ។ ដោយផ្អែកលើការពិនិត្យឡើងវិញឆ្នាំ 2012 លើការអនុវត្ត IBSAP ទីភ្នាក់ងារអភិវឌ្ឍន៍ និងផែនការជាតិ (BAPPENAS) បានបង្ហាញថា សមាសធាតុយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំបីមានឥទ្ធិពលលើការអភិវឌ្ឍន៍ និងសកម្មភាពគោលនយោបាយជីវចម្រុះ។ សមាសធាតុទាំងនោះគឺ៖ (i) ការយល់ដឹងក្នុងតំបន់/ខេត្តមិនគ្រប់គ្រាន់លើមុខងារនៃជីវចម្រុះ។ (ii) បញ្ហាជីវចម្រុះមិនទាន់ក្លាយជាបញ្ហាចម្បងនៅឡើយ។ (iii) ការគាំទ្រផ្នែកនយោបាយមិនគ្រប់គ្រាន់; (iv) សមត្ថភាពមនុស្សមិនគ្រប់គ្រាន់ជាមួយនឹងការទទួលស្គាល់បញ្ហាជីវចម្រុះ។ (v) កង្វះការរួមផ្សំនៃកម្មវិធីជីវចម្រុះ។ (vi) គោលនយោបាយជីវចម្រុះដែលមិនសូវផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈ; (vii) អវត្ដមាននៃស្ថាប័នត្រួតពិនិត្យ និងវាយតម្លៃនៅថ្នាក់មូលដ្ឋាន។ និង (viii) កង្វះការចូលរួមរបស់ភាគីពាក់ព័ន្ធ។