ບົດ​ລາຍ​ງານ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ແຫ່ງ​ຊາດ​ຄັ້ງ​ທີ 5 ​ແມ່ນ​ບົດ​ລາຍ​ງານ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ປະຕິບັດ​ສົນທິສັນຍາ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ທາງ​ຊີວະ​ພາບ​ລະດັບ​ຊາດ​ຂອງ​ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ. ພາບລວມກ່ຽວກັບສະຖານະພາບ, ທ່າອ່ຽງ, ແລະໄພຂົ່ມຂູ່ຂອງຊີວະນາໆພັນແມ່ນໄດ້ນຳສະເໜີໃນບົດທີ 1. ໃນບົດນີ້, ສະພາບການຊີວະນາໆພັນຂອງອິນໂດເນເຊຍໄດ້ຖືກລາຍງານ. ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງຊະນິດພັນທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ປະກອບມີ algae 1,500 ຊະນິດ, ເຊື້ອເຫັດ 80,000 ຊະນິດ, 595 ຊະນິດຂອງ lichens, 2,197 ຊະນິດຂອງຜັກກູດ, ແລະ 30,000 – 40,000 ຊະນິດຂອງ spermatophyte ກວມເອົາ 15.5% ຂອງພືດໂລກ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງໄດ້ມີການບັນທຶກສັດ 8,157 ຊະນິດຂອງສັດລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມ, ນົກ, ສັດເລືອຄານ, ປາ ແລະ 1,900 ຊະນິດຜີເສື້ອກວມເອົາ 10% ຊະນິດຕ່າງໆຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈຳນວນຊະນິດທີ່ນຳໃຊ້ເຂົ້າໃນການເປັນສະບຽງອາຫານ ແລະ ການກະເສດໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ກັບຊະນິດພັນທັງໝົດທີ່ໄດ້ລາຍງານໃນບົດລາຍງານຄວາມຫຼາກຫຼາຍແຫ່ງຊາດຄັ້ງທີ 4. ສະຖານະການທີ່ຄ້າຍຄືກັນເກີດຂຶ້ນໃນຈໍານວນຂອງຊະນິດພັນສໍາລັບການລ້ຽງສັດ. ພາຍໃຕ້ຊັບພະຍາກອນທີ່ຈໍາກັດເພື່ອກວມເອົາພື້ນທີ່ນ້ໍາ 3.25 ລ້ານກິໂລ ^ແມັດ ຂອງອິນໂດເນເຊຍແລະຫຼາຍກວ່າ 2.55 ລ້ານກິໂລ ^ແມັດ ຂອງເຂດເສດຖະກິດພິເສດທີ່ມີສາຍແຄມຝັ່ງ 80.791 ກິໂລແມັດຂອງຈໍານວນທັງຫມົດ 7.81 ລ້ານກິໂລ ^ແມັດ ຂອງອານາເຂດຂອງອິນໂດເນເຊຍ, ຈໍານວນສັດທີ່ບັນທຶກໄວ້ມີເຖິງ 5.319 ຊະນິດ. . ຂໍ້ມູນເອກະສານກ່ຽວກັບຕົ້ນຊາຍເລນ, ພຶຊະຄະນິດ ແລະ ຫຍ້າທະເລໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງ 6,396 ຊະນິດ. ​ໃນ​ຈຳນວນ 6,396 ຊະນິດ​ນັ້ນ, ມີ​ພຶຊະຄະນິດ 1,077 ຊະນິດ ​ແລະ ພືດ​ທະ​ເລ​ຖືກ​ພົບ​ເຫັນ​ຢູ່​ໃນ​ນ້ຳ​ຂອງ​ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ. ໄພຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ຊີວະນາໆພັນຕົ້ນຕໍແມ່ນ: (i) ການປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ອາໄສ; (ii) ການໄຫຼເຂົ້າຂອງຊະນິດພັນຕ່າງດ້າວທີ່ຮຸກຮານ; (iii) ມົນລະພິດ; (iv) ເກີນການຂູດຮີດ; ແລະ (v) ການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ. ການນາບຂູ່ຕ້ອງຖືກກຳຈັດຜ່ານແຜນການ ແລະຍຸດທະສາດທີ່ປະຕິບັດໄດ້. ອິນໂດເນເຊຍກຳລັງຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນການປັບປຸງແຜນຍຸດທະສາດ ແລະ ແຜນປະຕິບັດງານດ້ານຊີວະນາໆພັນອິນໂດເນເຊຍ (IBSAP) 2015-2020. ລາຍລະອຽດຂອງເນື້ອໃນຂອງ IBSAP ແມ່ນໄດ້ນຳສະເໜີໃນບົດທີ II. ອີງຕາມການທົບທວນປີ 2012 ກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ IBSAP, ອົງການພັດທະນາແລະການວາງແຜນແຫ່ງຊາດ (BAPPENAS) ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຢ່າງຫນ້ອຍແປດອົງປະກອບທີ່ມີອິດທິພົນຕໍ່ການພັດທະນານະໂຍບາຍແລະກິດຈະກໍາຊີວະນາໆພັນ. ອົງປະກອບເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນ: (i) ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ້ອງຖິ່ນ/ແຂວງບໍ່ພຽງພໍກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ຂອງຊີວະນາໆພັນ; (ii) ບັນຫາຊີວະນາໆພັນຍັງບໍ່ທັນກາຍເປັນບັນຫາຕົ້ນຕໍ; (iii) ການສະຫນັບສະຫນູນທາງດ້ານການເມືອງບໍ່ພຽງພໍ; (iv) ຄວາມອາດສາມາດຂອງມະນຸດບໍ່ພຽງພໍກັບການຮັບຮູ້ບັນຫາຊີວະນາໆພັນ; (v) ການຂາດການສົມທົບກັນຂອງໂຄງການຊີວະນາໆພັນ; (vi) ນະໂຍບາຍຊີວະນາໆພັນທີ່ເຜີຍແຜ່ໜ້ອຍລົງ; (vii) ຂາດສະຖາບັນການຕິດຕາມ ແລະ ປະເມີນຜົນ ໃນລະດັບທ້ອງຖິ່ນ; ແລະ (viii) ຂາດການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງ.