รายงานแห่งชาติความหลากหลายทางชีวภาพครั้งที่ 5 เป็นรายงานเกี่ยวกับการดำเนินการตามบทความและโปรแกรมการทำงานของอนุสัญญาเกี่ยวกับความหลากหลายทางชีวภาพทางชีวภาพของประเทศอินโดนีเซียภาพรวมเกี่ยวกับสถานะ แนวโน้ม และภัยคุกคามของความหลากหลายทางชีวภาพนำเสนอในบทที่ 1ในบทนี้มีการรายงานสภาพความหลากหลายทางชีวภาพของอินโดนีเซียความหลากหลายของสายพันธุ์ที่บันทึกไว้ประกอบด้วยสาหร่าย 1,500 ชนิด เชื้อรา 80,000 ชนิด ไลเคน 595 ชนิด เฟิร์น 2,197 ชนิด และสเปร์โมไฟต์ 30,000 — 40,000 สายพันธุ์ ซึ่งคิดเป็น 15.5% ของพืชโลกนอกจากนี้ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก สัตว์เลื้อยคลานปลา 8,157 สายพันธุ์ และผีเสื้อ 1,900 ชนิดซึ่งคิดเป็น 10% สายพันธุ์บนโลกยังได้รับการจัดทำเช่นกัน

จำนวนสายพันธุ์ที่ใช้เพื่ออาหารและการเกษตรเพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับสายพันธุ์ทั้งหมดที่รายงานในรายงานแห่งชาติความหลากหลายทางชีวภาพครั้งที่ 4สถานการณ์ที่คล้ายกันเกิดขึ้นในจำนวนสายพันธุ์สำหรับการเลี้ยงสัตว์ภายใต้ทรัพยากรที่ จำกัด ครอบคลุมพื้นที่น้ำ 3.25 ล้านกิโลเมตรของอินโดนีเซีย และโซนพิเศษทางเศรษฐกิจมากกว่า 2.55 ล้านกิโลเมตรที่มีเส้นชายฝั่ง 80,791 กม. ของดินแดนสาธารณรัฐอินโดนีเซีย จำนวน 7.81 ล้านกิโลเมตร2 จำนวนสัตว์ที่บันทึกไว้ถึง 5,319 ชนิดข้อมูลที่เป็นเอกสารเกี่ยวกับพืชป่าชายเลน สาหร่าย และหญ้าทะเลได้แสดงให้เห็นถึง 6,396 ชนิดจากทั้งหมด 6,396 สายพันธุ์เหล่านั้น พบสาหร่ายและพืชทะเลรวม 1,077 ชนิดในน่านน้ำของอินโดนีเซียภัยคุกคามหลักต่อความหลากหลายทางชีวภาพ ได้แก่ (i) การเปลี่ยนแปลงที่อยู่อาศัย (ii) การไหลเข้าของสัตว์ต่างดาวรุกราน (iii) มลพิษ (iv) การแสวงหาผลประโยชน์มากเกินไป และ (v) การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศภัยคุกคามจะต้องถูกกำจัดผ่านแผนปฏิบัติการและกลยุทธ์ที่ดำเนินการได้

อินโดนีเซียกำลังอยู่ในระหว่างการอัปเดตแผนกลยุทธ์และปฏิบัติการทางชีวภาพทางชีวภาพของอินโดนีเซีย (IBSAP) 2015-2020คำอธิบายของเนื้อหา IBSAP นำเสนอในบทที่ IIจากการทบทวนการดำเนินการ IBSAP ในปี 2012 สำนักงานพัฒนาและการวางแผนแห่งชาติ (BAPPENAS) แสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยแปดองค์ประกอบมีอิทธิพลต่อการพัฒนาและกิจกรรมนโยบายความหลากหลายทางชีวภาพองค์ประกอบเหล่านั้น ได้แก่: (i) ข้อมูลเชิงลึกในท้องถิ่น/จังหวัดไม่เพียงพอ (ii) ปัญหาความหลากหลายยังไม่กลายเป็นปัญหาหลัก (iii) การสนับสนุนทางการเมืองไม่เพียงพอ (iv) ความสามารถของมนุษย์ไม่เพียงพอในการรับรู้ความหลากหลายทางชีวภาพ (vi) นโยบายความหลากหลายทางชีวภาพที่ไม่ได้รับการเผยแพร่ (vii) การไม่มีสถาบันการตรวจสอบและประเมินในระดับท้องถิ่นความคืบหน้าสู่การบรรลุเป้าหมายการอนุรักษ์พืชในกลยุทธ์ระดับโลกและความพยายามอื่น ๆ ของอินโดนีเซียในการดำเนินการ IBSAP ได้รับการรายงานตามกันในบทที่ II นี้

ตามบทก่อนหน้านี้ บทที่ 3 รายงานเกี่ยวกับความคืบหน้าสู่การบรรลุเป้าหมายความหลากหลายทางชีวภาพระดับโลก 2011-2020 (เป้าหมายไอจิ) และความคืบหน้าสู่ความสำเร็จของเป้าหมาย MDGs ที่เกี่ยวข้องกับความหลากหลายทางชีวภาพมีการดำเนินการหลายอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมาย Aichi รวมถึงการอัปเดต IBSAP 2015-2020 สำหรับเป้าหมายที่ 2 การระบุสัตว์ต่างดาวรุกรานเพิ่มขึ้นพร้อมกับการพัฒนากฎระเบียบและแผนปฏิบัติการระดับชาติเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย 9 แรงกดดันทางมนุษยศาสตร์บนแนวปะการังแสดงให้เห็นว่าจำนวนแนวปะการังที่เพิ่มขึ้นในสภาพที่ดีและยุติธรรม และจำนวนแนวปะการังที่ไม่ดีลดลงตั้งแต่ปี 1993 ถึง 2013 เพื่อบรรลุเป้าหมาย 10 ประชากรสิบสปีชีส์ใกล้สูญพันธุ์ 25 จัดลำดับความสำคัญที่จะเพิ่มขึ้น 3% ภายในปี 2014ตามเป้าหมายที่ 12; การเพิ่มจำนวนทรัพยากรทางพันธุกรรมพืชและวัวในท้องถิ่นเพื่อลดการกัดเซาะทางพันธุกรรมและปกป้องความหลากหลายทางพันธุกรรมตามที่กำหนดไว้ในเป้าหมายที่ 13 การให้การอนุมัตินาโกย่าในวันที่ 8 พฤษภาคม 2556 เป็นก้าวสำคัญสำหรับอินโดนีเซียในการบรรลุเป้าหมาย 16 รวมถึงการดำเนินการตามอนุสัญญาความหลากหลายทางชีวภาพในอินโดนีเซีย การใช้ความรู้ดั้งเดิม นวัตกรรม และการปฏิบัติของชนพื้นเมืองที่เกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์เพิ่มขึ้นตามการพัฒนาความหลากหลายทางวัฒนธรรมการใช้แหล่งที่มาของการดำรงชีวิต/รายได้ที่ยั่งยืนความมั่นคงด้านอาหารในท้องถิ่นและการรักษาทางการแพทย์และทรัพยากรทางการเงินได้รับการระดมทุนอย่างมีประสิทธิภาพและรวมเข้ากับการพัฒนา IBSAP ที่อัปเดตอย่างต่อเนื่อง 2015-2020

การบรรลุเป้าหมายการพัฒนาสหัสวรรษตามตัวบ่งชี้ที่กำหนดสะท้อนให้เห็นในผลลัพธ์ที่หลากหลาย การดำเนินการตามอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพในอินโดนีเซียต้องการการสนับสนุนจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียต่างๆ เสริมสร้างการสื่อสารและการประสานงานระหว่างผู้มีส่วนได้ส่วนเสียโดยเฉพาะในระดับท้องถิ่น กลไกหรือกฎระเบียบเพื่อรับรองโครงการ การตรวจสอบระดับสูงและข้อมูลที่มีคุณค่าสำหรับการพัฒนานโยบายเป็นรากฐานในการดำเนินการอนุสัญญา