ខណៈពេលដែលកាន់កាប់ត្រឹមតែ 3 ភាគរយនៃផ្ទៃផែនដី តំបន់អាស៊ានមានអួតពីភាពសម្បូរបែបនៃដីគោក និងសមុទ្រសំខាន់ៗដែលរួមមាន 18 ភាគរយនៃប្រភេទសត្វទាំងអស់ដែលត្រូវបានវាយតម្លៃដោយសហភាពអន្តរជាតិសម្រាប់ការអភិរក្សធម្មជាតិ (IUCN) ។ វា​មាន​ផ្កាថ្ម​ចម្រុះ​បំផុត​ក្នុង​ពិភពលោក ហើយ​ជា​ជម្រក​របស់​ប្រទេស​ចម្រុះ​ដូចជា ឥណ្ឌូនេស៊ី ម៉ាឡេស៊ី និង​ហ្វីលីពីន។ តំបន់នេះក៏លាតសន្ធឹងផងដែរនូវអង្គភាពជីវភូមិសាស្ត្រប្លែកៗមួយចំនួនដូចជា ឥណ្ឌូ-ភូមា ម៉ាឡេស៊ី សាន់ដាឡែន វ៉លឡេសៀ និងប៉ាស៊ីហ្វិកកណ្តាល។ ដើម្បីការពារភាពសម្បូរបែបនេះ រដ្ឋសមាជិកអាស៊ានទាំង១០ ភាគីទាំងអស់នៃអនុសញ្ញាស្តីពីភាពចម្រុះជីវសាស្ត្រ (CBD) បានប្តេជ្ញាខ្លួនឯងក្នុងឆ្នាំ ២០០២ ដល់គោលដៅជីវៈចម្រុះឆ្នាំ ២០១០៖ “សមិទ្ធិផលនៅឆ្នាំ ២០១០ នៃការថយចុះគួរឱ្យកត់សម្គាល់នៃអត្រាបាត់បង់ជីវៈចម្រុះនាពេលបច្ចុប្បន្ននៅ កម្រិតពិភពលោក ថ្នាក់តំបន់ និងថ្នាក់ជាតិ ជាការរួមចំណែកដល់ការកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ និងជាប្រយោជន៍ដល់ជីវិតទាំងអស់នៅលើផែនដី»។ របាយការណ៍នេះ ទស្សនវិស័យជីវចម្រុះអាស៊ាន បញ្ជាក់ថា តំបន់ដូចជាតំបន់ផ្សេងទៀតនៃពិភពលោកកំពុងបាត់បង់ជីវចម្រុះកាន់តែខ្លាំងឡើងក្នុងអត្រាគួរឱ្យព្រួយបារម្ភមួយនៅក្នុងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីផ្សេងៗ ដូចជាព្រៃឈើ ប្រព័ន្ធកសិ-អេកូឡូស៊ី វាលស្មៅ ទឹកសាប ព្រៃកោងកាង ផ្កាថ្ម និងស្មៅសមុទ្រ។