ໃນຂະນະທີ່ຄອບຄອງພຽງແຕ່ 3 ເປີເຊັນຂອງພື້ນຜິວໂລກ, ພາກພື້ນອາຊຽນ ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານຊີວະນາໆພັນທາງບົກ ແລະ ທະເລທີ່ສຳຄັນໃນທົ່ວໂລກ ເຊິ່ງລວມເຖິງ 18 ເປີເຊັນຂອງຊະນິດພັນທັງໝົດທີ່ປະເມີນໂດຍສະຫະພັນສາກົນເພື່ອການອະນຸລັກທຳມະຊາດ (IUCN). ມັນ​ມີ​ປະ​ກາ​ລັງ​ທີ່​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ທີ່​ສຸດ​ໃນ​ໂລກ​ແລະ​ເປັນ​ທີ່​ຕັ້ງ​ຂອງ​ປະ​ເທດ​ຂະ​ຫນາດ​ໃຫຍ່​ຂອງ​ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ​, ມາ​ເລ​ເຊຍ​ແລະ​ຟີ​ລິບ​ປິນ​. ພາກພື້ນຍັງກວມເອົາຫົວໜ່ວຍພູມສັນຖານຊີວະພາບທີ່ເປັນເອກະລັກຫຼາຍແຫ່ງເຊັ່ນ: ອິນໂດ-ມຽນມາ, ມາເລເຊຍ, ຊຸນດາແລນ, ວໍເລເຊຍ ແລະ ປາຊີຟິກກາງ. ​ເພື່ອ​ປົກ​ປັກ​ຮັກສາ​ຄວາມ​ອຸດົມສົມບູນ​ດັ່ງກ່າວ, 10 ປະ​ເທດ​ສະມາຊິກ​ອາ​ຊຽນ, ທຸກ​ຝ່າຍ​ຂອງ​ສົນທິສັນຍາ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ທາງ​ຊີວະ​ພາບ (CBD) ​ໄດ້​ໃຫ້​ຄຳ​ໝັ້ນ​ສັນຍາ​ໃນ​ປີ 2002 ​ເຖິງ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ຄວາມ​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ທາງ​ຊີວະ​ພາບ​ໃນ​ປີ 2010: “ບັນລຸ​ໄດ້​ໃນ​ປີ 2010 ຂອງ​ການ​ຫຼຸດ​ຜ່ອນ​ອັດຕາ​ການ​ສູນ​ເສຍ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ໃນ​ປະຈຸ​ບັນ. ລະດັບໂລກ, ພາກພື້ນ ແລະລະດັບຊາດ ເປັນການປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການແກ້ໄຂຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຂອງຊີວິດທັງໝົດໃນໂລກ.” ບົດ​ລາຍ​ງານ​ສະບັບ​ນີ້, ຄາດ​ຄະ​ເນ​ຄວາມ​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ດ້ານ​ຊີວະ​ພາບ​ຂອງ​ອາ​ຊຽນ, ຢືນຢັນ​ວ່າ, ​ໃນ​ພາກ​ພື້ນ​ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັນ​ໃນ​ໂລກ​ພວມ​ສູນ​ເສຍ​ຄວາມ​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ທາງ​ຊີວະ​ພາບ​ນັບ​ມື້​ນັບ​ເປັນ​ອັນ​ໜ້າ​ຕົກ​ໃຈ​ໃນ​ລະບົບ​ນິ​ເວດ​ຕ່າງໆ​ເຊັ່ນ: ປ່າ​ໄມ້, ລະບົບ​ນິ​ເວດ​ກະ​ສິ​ກຳ, ປ່າ​ດົງ, ນ້ຳ​ຈືດ, ປ່າ​ຊາຍ​ເລນ, ແນວ​ປະ​ກາ​ລັງ​ແລະ​ຫຍ້າ​ທະ​ເລ.