ສປປ ລາວ ເປັນປະເທດໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານຊີວະນາໆພັນທີ່ສຸດໃນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ ໂດຍມີການຄົ້ນພົບຊະນິດພັນໃໝ່ ແລະ ຂະໜາດໃຫຍ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຕົວຢ່າງ, 28 ຊະນິດໃໝ່ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບໃນປີ 2014. ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງຊີວະນາໆພັນມີຢູ່ ເນື່ອງຈາກ ສປປ ລາວ ມີຄວາມອຸດົມສົມບູນທາງດ້ານປ່າໄມ້ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນໍ້າ ເຊິ່ງກວມເອົາຄວາມຍາວທັງໝົດຂອງປະເທດ. ປ່າສະຫງວນແຫ່ງຊາດ (NPAs) ກວມເອົາ 14,2 ເປີເຊັນຂອງເນື້ອທີ່ທົ່ວປະເທດ, ໃນຂະນະທີ່ການປົກຫຸ້ມຂອງປ່າສະຫງວນນີ້ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນປະມານ 20,2 ເປີເຊັນຂອງເນື້ອທີ່ດິນ ດ້ວຍການເພີ່ມເຂດປ່າສະຫງວນຂັ້ນແຂວງ ແລະ ປ່າສະຫງວນຂອງເມືອງ.

ເຖິງວ່າ ສປປ ລາວ ຍັງອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ, ແຕ່ຊີວະນາໆພັນກໍ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບທາງລົບຈາກການພັດທະນາ ໂດຍສະເພາະການລົງທຶນຂອງພາກເອກະຊົນ ລວມທັງການຂະຫຍາຍກະສິກຳ, ການຂຸດຄົ້ນປ່າໄມ້, ການຂຸດຄົ້ນບໍ່ແຮ່ ລວມທັງພື້ນຖານໂຄງລ່າງ ແລະ ການສ້າງເຂື່ອນໄຟຟ້າ.
ການກໍ່ສ້າງ. ບົດ​ລາຍ​ງານ​ສະບັບ​ນີ້​ສະ​ເໜີ​ວ່າ, ​ໃນ​ເບື້ອງ​ຫຼັງ​ຕົວ​ຊີ້​ນຳ​ທາງ​ກົງ​ຂອງ​ການ​ສູນ​ເສຍ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ, ມີ​ຕົວ​ຊີ້​ນຳ​ທາງ​ອ້ອມ​ຈຳນວນ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ພົວພັນ​ກັບ​ວິທີ​ທີ່​ສັບສົນ​ທີ່​ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເກີດ​ການ​ປ່ຽນ​ແປງ​ທາງ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ທີ່​ເກີດ​ຈາກ​ມະນຸດ​ທີ່​ກ່ຽວຂ້ອງ​ເຖິງ​ປັດ​ໄຈ​ດ້ານ​ປະຊາກອນ, ​ເສດຖະກິດ, ການ​ເມືອງ-ສັງຄົມ, ວັດທະນະທຳ ​ແລະ ສາສະໜາ.

ຄວາມສໍາຄັນທີ່ສໍາຄັນຕໍ່ການສູນເສຍຊີວະນາໆພັນແມ່ນການຕັດໄມ້ທໍາລາຍປ່າ. ປ່າໄມ້ໃນ ສປປ ລາວ ໄດ້ຫຼຸດລົງຈາກ 17 ລ້ານເຮັກຕາ (ຫຼື 71.8% ຂອງເນື້ອທີ່ທັງໝົດ) ໃນປີ 1940 ມາເປັນ 9.55 ລ້ານເຮັກຕາ (ຫຼື 40.33% ຂອງເນື້ອທີ່ທັງໝົດ) ໃນປີ 2010. ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອແກ້ໄຂການຕັດໄມ້ທຳລາຍປ່າ ແລະ ການເຊື່ອມໂຊມຂອງສິ່ງແວດລ້ອມ. ໄດ້ສຸມໃສ່ການປົກປັກຮັກສາປ່າໄມ້ເພື່ອການບໍລິການລະບົບນິເວດແບບຍືນຍົງ, ໂຄງການປ່າໄມ້ຂະຫນາດນ້ອຍ, ແລະ ການຄຸ້ມຄອງປ່າໄມ້ແບບຍືນຍົງແບບມີສ່ວນຮ່ວມ. ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງຊຸມຊົນມີການເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບປ່າໄມ້ ແລະ ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຊຸມຊົນທີ່ເພິ່ງພາອາໄສປ່າໄມ້ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການຄຸ້ມຄອງປ່າໄມ້ໃຫ້ປະສົບຜົນສຳເລັດ.

ລັດຖະບານໄດ້ຮັບຮູ້ຢ່າງໄວວາຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະປົກປັກຮັກສາຊີວະນາໆພັນຂອງປະເທດ, ລວມທັງສັດປ່າທີ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງຕົນ. ​ໄດ້​ສ້າງ​ລະບົບ​ປ່າ​ສະຫງວນ​ແຫ່ງ​ຊາດ​ໃຫ້​ສົມບູນ​ແບບ ​ແລະ ​ໄດ້​ປະກາດ​ໃຊ້​ກົດໝາຍ, ດຳລັດ, ທິດ​ທາງ ​ແລະ ລະບຽບ​ການ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ຊັບພະຍາກອນ​ປ່າ, ສິນ​ໃນ​ນ້ຳ, ສັດປ່າ​ໃນ​ທົ່ວ​ປະ​ເທດ. ສິ່ງທ້າທາຍຕໍ່ໄປແມ່ນການປັບປຸງການບັງຄັບໃຊ້ກົດຫມາຍ, ດຳລັດ, ຄໍາສັ່ງ, ແລະລະບຽບການເຫຼົ່ານີ້.

ແຜນ​ຍຸດ​ທະ​ສາດ ແລະ ແຜນ​ປະ​ຕິ​ບັດ​ດ້ານ​ຊີ​ວະ​ນາໆ​ພັນ​ແຫ່ງ​ຊາດ (NBSAP) ຄັ້ງ​ທຳ​ອິດ​ຂອງ ສ​ປ​ປ ລາວ ໄດ້​ວາງ​ແຜນ​ປະ​ຕິ​ບັດ​ຮອດ​ປີ 2010 ແລະ ຍຸດ​ທະ​ສາດ​ຮອດ​ປີ 2020, ເຊິ່ງ​ປະ​ກອບ​ມີ 7 ແຜນ​ການ; (1) ຂໍ້ມູນວິທະຍາສາດ ແລະ ການພັດທະນາຄວາມຮູ້ດ້ານຊີວະນາໆພັນ; (2) ການຄຸ້ມຄອງຊີວະນາໆພັນ; (3) ສະຖາບັນພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ; (4) ການສ້າງຈິດສໍານຶກ ແລະ ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງປະຊາຊົນ; (5) ສະຖາບັນ ແລະ ກອບກົດໝາຍ; (6) ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ NBSAP ແລະ (7) ການຮ່ວມມືສາກົນ. ພາຍ​ໃຕ້ 7 ​ໂຄງການ​ດັ່ງກ່າວ, 27 ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ຈະ​ບັນລຸ​ໄດ້​ໃນ​ປີ 2020 ​ແລະ 203 ການ​ກະທຳ​ກໍ່​ໄດ້​ກຳນົດ​ໃຫ້​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ປະຕິບັດ​ໃນ​ປີ 2010.

ໃນປີ 2011, ອົງການ IUCN ໄດ້ເຜີຍແຜ່ການປະເມີນຍຸດທະສາດ ແລະ ແຜນປະຕິບັດງານ NBSAP ຄັ້ງທີ 1 ເຊິ່ງສະຫຼຸບສະຖານະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຕາມຈຸດປະສົງ ແລະ ການປະຕິບັດພາຍໃຕ້ແຕ່ລະແຜນງານ 7 ສະບັບ. ບົດສະຫຼຸບຕົ້ນຕໍແມ່ນໄດ້ມີຄວາມຄືບໜ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຫຼາຍຂົງເຂດ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນການຄົ້ນຄວ້າຊີວະນາໆພັນ, ການບັນທຶກຄວາມຮູ້ທ້ອງຖິ່ນ, ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງປ່າສະຫງວນແຫ່ງຊາດ, ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຜນການຄຸ້ມຄອງໃນບາງ NPAs ຫຼັກ, ຮ່າງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງຊີວະພາບ, ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງກິດຈະກໍາການທ່ອງທ່ຽວນິເວດ, ການປັບປຸງການວາງແຜນການນໍາໃຊ້ທີ່ດິນແລະການຈັດສັນທີ່ດິນ, ການເຂົ້າ Ramsar, ແລະກົດຫມາຍ EIA / ESIA ທີ່ເຂັ້ມງວດ; ບັນລຸໄດ້ຜົນສຳເລັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃນການຮ່ວມມືສາກົນ ໂດຍສະເພາະການເຂົ້າຮ່ວມຂອງ ສປປ ລາວ ຕໍ່ຂໍ້ຕົກລົງດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມຫຼາຍຝ່າຍ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຈະຕ້ອງໄດ້ມີການແກ້ໄຂຊ່ອງຫວ່າງເພີ່ມເຕີມທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປັບປຸງຄວາມສາມາດໃນການຄຸ້ມຄອງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະ ຊີວະນາໆພັນ ລວມທັງຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອຮັບປະກັນຜົນປະໂຫຍດທາງດ້ານສັງຄົມ ແລະ ເສດຖະກິດຈາກການນຳໃຊ້ຜະລິດຕະພັນທຳມະຊາດທີ່ມາຈາກ ສປປ ລາວ ໃຫ້ແກ່ປະເທດຊາດ.

ການ​ນຳ​ເອົາ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ປະຕິບັດ​ບາງ​ສ່ວນ​ໃນ​ຊຸມ​ປີ​ມໍ່ໆ​ມາ​ນີ້. ບົດລາຍງານສະບັບນີ້ ໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບການຫັນປ່ຽນຊີວະນາໆພັນໃນສາມລະດັບຄື: (1) ໃນລະດັບລັດຖະມົນຕີ, ໂດຍການສ້າງຂອງກະຊວງຊັບພະຍາກອນທໍາມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ (MoNRE); (2) ໃນລະດັບຂະແໜງການ, ດ້ວຍການສ້າງຕັ້ງຄະນະປະຕິບັດງານຂະແໜງຄຸ້ມຄອງຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ (SWG) ໃນປີ 2012 ແລະ (3) ໃນລະດັບນະໂຍບາຍ, ໂດຍຜ່ານແຜນພັດທະນາເສດຖະກິດສັງຄົມແຫ່ງຊາດ 5 ປີ (NSEDP). ​ເຖິງ​ວ່າ​ບັນລຸ​ໄດ້​ບັນດາ​ຜົນງານ​ດັ່ງກ່າວ​ກໍ່ຕາມ, ​ແຕ່​ຍັງ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ມີ​ຄວາມ​ພະຍາຍາມ​ຕື່ມ​ອີກ​ເພື່ອ​ນຳ​ເອົາ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ເຂົ້າ​ສູ່​ຂະ​ແໜງ​ການ​ຕ່າງໆ; ​ໂດຍ​ການ​ຮັບປະກັນ​ວ່າ​ການ​ກະທຳ​ດ້ານ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ແມ່ນ​ລວມ​ເຂົ້າ​ໃນ​ຍຸດ​ທະ​ສາດ, ​ແຜນການ, ​ແລະ​ໂຄງການ​ຂອງ​ຂະ​ແໜງ​ການ.

​ໃນ​ລະດັບ​ໂລກ, ​ໃນ​ຄວາມ​ຄືບ​ໜ້າ​ຂອງ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ Aichi 2020, ​ໄດ້​ມີ​ຄວາມ​ມານະ​ພະຍາຍາມ​ຢ່າງ​ແຂງ​ແຮງ​ໃນ​ການ​ເຄື່ອນ​ໄຫວ​ເຜີຍ​ແຜ່​ທີ່​ໄດ້​ຍົກ​ສູງ​ຄວາມ​ຮັບ​ຮູ້​ກ່ຽວ​ກັບ​ບັນຫາ​ສິ່ງ​ແວດ​ລ້ອມ ​ແລະ ຄຸນຄ່າ​ຂອງ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ, ຊຸກຍູ້​ການ​ເຄື່ອນ​ໄຫວ​ສຶກສາ​ສິ່ງ​ແວດ​ລ້ອມ​ໃນ​ບັນດາ​ເຫດການ​ພິ​ເສດ ​ແລະ ງານ​ບຸນ. ຫຼັກສູດສິ່ງແວດລ້ອມໃນໂຮງຮຽນ, ການຝຶກອົບຮົມສື່ມວນຊົນ, ແລະການພັດທະນາຄວາມສາມາດແລະການຝຶກອົບຮົມພະນັກງານລັດ. ໄດ້ມີການປັບປຸງກອບກົດໝາຍເພື່ອລວມເອົາຄຸນຄ່າຊີວະນາໆພັນເຂົ້າໃນຍຸດທະສາດ, ນະໂຍບາຍ ແລະ ນິຕິກຳຂອງຂະແໜງການ, ໃນຂະນະທີ່ມີບາດກ້າວໃນແງ່ດີຕໍ່ການປັບປຸງຂະບວນການ EIA. ໃນດ້ານການວາງແຜນຜັງເມືອງ ແລະ ການປັບປຸງການວາງແຜນການນຳໃຊ້ທີ່ດິນ, ໄດ້ມີຄວາມພະຍາຍາມໃນແງ່ດີຕໍ່ການພັດທະນາມາດຖານຂອງຕົວເມືອງແບບຍືນຍົງ ແລະ ແຜນການນຳໃຊ້ທີ່ດິນແຫ່ງຊາດ, ໃນຂະນະທີ່ດ້ານກະເສດຊີວະນາໆພັນ ໄດ້ມີຂໍ້ລິເລີ່ມທີ່ດີຫຼາຍຢ່າງ ລວມທັງລະບຽບການຂອງແຂວງກ່ຽວກັບຊີວະນາໆພັນ. ແລວທາງອະນຸລັກ, ແລະການຮັບຮອງເອົາການວາງແຜນ, ການຈັດສັນ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງປ່າໄມ້ ແລະ ທີ່ດິນ (FALUPAM), ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານກະສິກຳຖືກລວມຢູ່ໃນເຂດເນີນສູງ. ຍຸດທະສາດການພັດທະນາ ແລະ ແຜນ 5 ປີຂອງ PAFOS, ແລະ DAFOs.

ມີຫຼາຍຂໍ້ລິເລີ່ມທີ່ສົ່ງເສີມການອະນຸລັກ ແລະ ນຳໃຊ້ຊີວະນາໆພັນແບບຍືນຍົງ, ລວມທັງການສະໜັບສະໜູນການພັດທະນາຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນທ້ອງຖິ່ນອ້ອມຮອບເຂດປ່າສະຫງວນ ແລະ ການໃຫ້ສິດນຳໃຊ້ທີ່ດິນ. ບັນດາ​ບາດກ້າວ​ທີ່​ໄດ້​ຊຸກຍູ້​ກະສິກຳ​ປອດ​ສານພິດ, ລະບຽບ​ການ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ຄ້າ​ໄມ້ ​ແລະ ອຸດສາຫະກຳ​ບໍ່​ແຮ່, ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ເຄື່ອງ​ປ່າ​ຂອງ​ດົງ, ​ເປັນ​ຕົ້ນ​ແມ່ນ​ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ຊັບພະຍາກອນ​ນ້ຳ​ໃຫ້​ດີ​ຂຶ້ນ​ຍັງ​ໄດ້​ຊຸກຍູ້​ການ​ນຳ​ໃຊ້​ຊັບພະຍາກອນ​ທຳ​ມະ​ຊາດ​ແບບ​ຍືນ​ຍົງ. ລັດ​ຖະ​ບານ​ໄດ້​ຜັນ​ຂະ​ຫຍາຍ​ການ​ເຄື່ອນ​ໄຫວ​ຫລາຍ​ຢ່າງ​ເພື່ອ​ປັບ​ປຸງ​ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ປ່າ​ໄມ້, ການ​ບັງ​ຄັບ​ໃຊ້​ກົດ​ໝາຍ​ປ່າ​ໄມ້, ແລະ ການ​ປັບ​ປຸງ​ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ປ່າ​ສະ​ຫງວນ​ໃນ​ທົ່ວ​ປະ​ເທດ, ໃນ​ຂະ​ນະ​ທີ່​ບັນ​ດາ​ບາດ​ກ້າວ​ສຳ​ຄັນ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຜັນ​ຂະ​ຫຍາຍ.
​ເພື່ອ​ດຳ​ເນີນ​ການ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຊະນິດ​ປາ ​ແລະ ການ​ປະມົງ ​ໄດ້​ແຈ້ງ​ການ​ປະຕິບັດ​ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ການ​ປະມົງ ​ແລະ ​ແນ​ໃສ່​ສະກັດ​ກັ້ນ​ການ​ປະມົງ​ຫຼຸດ​ລົງ.

ທິດຊີ້ນຳການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ພັດທະນາຂະແໜງປ່າໄມ້ແບບຍືນຍົງ ຕາມນະໂຍບາຍແຫ່ງຊາດ ສົ່ງຜົນໃຫ້ 51 ເນື້ອທີ່ປ່າຜະລິດ ປະຈຸບັນມີແຜນການຄຸ້ມຄອງລະອຽດ, ໃນຂະນະທີ່ການຄຸ້ມຄອງປ່າໄມ້ບ້ານ ແລະ ປ່າໄມ້ຊຸມຊົນໄດ້ຮັບການປັບປຸງ ມີຫຼາຍຕົວຢ່າງຂອງການສ້າງຕັ້ງຄະນະຄຸ້ມຄອງປ່າໄມ້. ແລະການລາດຕະເວນປ່າຊຸມຊົນ.

​ໄດ້​ມີ​ບາດກ້າວ​ໃນ​ການ​ຮັກສາ​ຄຸນ​ນະພາ​ບນ້ຳ, ປົກ​ປັກ​ຮັກສາ​ລະບົບ​ນິ​ເວດ, ​ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນ​ມົນ​ລະ​ພິດ​ຕໍ່​ອ່າງ​ນ້ຳ​ທີ່​ສຳຄັນ​ຂອງ​ປະ​ເທດ, ພ້ອມ​ທັງ​ໄດ້​ຂຽນ​ບົດ​ແນະນຳ​ເພື່ອ​ຫຼີກ​ລ້ຽງ​ການ​ກະທົບ​ທາງ​ລົບ​ດ້ານ​ເສດຖະກິດ​ສັງຄົມ ​ແລະ ສິ່ງ​ແວດ​ລ້ອມ​ຢູ່​ທ້ອງ​ຖິ່ນ, ລະດັບ​ຊາດ ​ແລະ ພາກ​ພື້ນ. ການຄົ້ນຄວ້າໄດ້ກໍານົດຊະນິດພືດແລະສັດທີ່ຖືກຮຸກຮານໃນປະຈຸບັນທີ່ກໍາລັງຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ພູມສັນຖານທໍາມະຊາດແລະກະສິກໍາ, ແລະມາດຕະການຄວບຄຸມແລະກິດຈະກໍາສໍາລັບບາງຊະນິດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກສ້າງຂື້ນ. ການຄົ້ນຄວ້າກຳລັງຖືກສ້າງຂື້ນ ເຊິ່ງເນັ້ນໃສ່ຄວາມສ່ຽງ ແລະ ຜົນກະທົບຂອງການນຳໃຊ້ຢາປາບສັດຕູພືດໃນກະສິກຳ. ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ສັດຕູ​ພືດ​ແບບ​ປະ​ສົມ​ປະ​ສານ​ຍັງ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ທົດ​ລອງ​ຢູ່​ໃນ​ພາກ​ສ່ວນ​ຂອງ​ປະ​ເທດ​ເພື່ອ​ເຮັດ​ໃຫ້​ດີ​ທີ່​ສຸດ
ການນໍາໃຊ້ຊີວະນາໆພັນໃນທ້ອງຖິ່ນ, ລວມທັງສັດຕູພືດທໍາມະຊາດ, ຝຸ່ນຊີວະພາບ, ແລະຢາຂ້າແມງໄມ້ຊີວະພາບ.

ໄດ້ມີການພະຍາຍາມຈັດແບ່ງສະຖານະພາບຂອງສັດປ່າ ແລະ ຊະນິດພັນພືດທີ່ຖືກຄຸກຄາມຂອງ ສປປ ລາວ (ເຊັ່ນ: ການສ້າງບັນຊີແດງ IUCN ຂອງ ສປປ ລາວ ຂອງຊະນິດພັນທີ່ຖືກຄຸກຄາມ ແລະ ການປະເມີນບັນຊີແດງຂອງຊະນິດພັນພືດໃນພາກພື້ນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້) ແລະ ການສໍາຫລວດສັດປ່າທີ່ສຳຄັນຈໍານວນໜຶ່ງ. ແລະການປະເມີນສະຖານະພາບປະຊາກອນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ເຕັກໂນໂລຊີການຕິດຕາມຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງຊີວະພາບໄດ້ຖືກຮັບຮອງເອົາເພື່ອປັບປຸງພື້ນຖານວິທະຍາສາດ ແລະລະບຸໄພຂົ່ມຂູ່ ແລະທ່າອ່ຽງ, ແລະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການແຊກແຊງໃນການປົກປ້ອງ ແລະການຟື້ນຟູ, ລວມທັງເຕັກນິກການຕິດກ້ອງ. ນອກ​ນີ້​ຍັງ​ໄດ້​ເພີ່ມ​ທະວີ​ການ​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ໃນ​ການ​ອະນຸລັກ​ສິ່ງ​ແວດ​ລ້ອມ.

ໄດ້ມີການປະຕິບັດມາດຕະການເພື່ອປົກປັກຮັກສາລະບົບນິເວດ ໂດຍສະເພາະຢູ່ພາກເໜືອຂອງລາວ (ເຊັ່ນ: ແຂວງຊຽງຂວາງ, ຫົວພັນ, ແລະ ຫຼວງພະບາງ), ລວມທັງໂຄງການປູກຈິດສໍານຶກ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງຢາຂ້າຫຍ້າ, ການສ້າງເຂດອະນຸລັກປາ ແລະ ແຮງຈູງໃຈເພື່ອເຊື່ອມໂຍງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງທ້ອງຖິ່ນກັບສຸຂະພາບລະບົບນິເວດ. ມີຫຼາຍຕົວຢ່າງຂອງຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງທີ່ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ ແລະ ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກບັນດາເມືອງ ແລະ ແຂວງທີ່ເປັນຄູ່ຮ່ວມ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງການເຄົາລົບນັບຖືການນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດຂອງຊຸມຊົນທ້ອງຖິ່ນ. ຫຼາຍຂັ້ນຕອນໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຢູ່ໃນ ສປປ ລາວ ນັບຕັ້ງແຕ່ໄດ້ໃຫ້ສັດຕະຍາບັນອະນຸສັນຍານາໂກຢາໃນເດືອນກັນຍາ 2012; ນິຕິກໍາໄດ້ຖືກປະກາດໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນກັບສົນທິສັນຍາສາກົນຂອງການເຂົ້າເຖິງແລະການແບ່ງປັນຜົນປະໂຫຍດ (ABS) ຈາກການນໍາໃຊ້ຊັບພະຍາກອນພັນທຸກໍາ.

ກອງ​ທຶນ​ປົກ​ປັກ​ຮັກ​ສາ​ສິ່ງ​ແວດ​ລ້ອມ (EPF) ກຳ​ລັງ​ກາຍ​ເປັນ​ແຫຼ່ງ​ເງິນ​ທີ່​ສຳ​ຄັນ​ໃນ​ການ​ສ້າງ​ຄວາມ​ສາ​ມາດ ແລະ ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ປ່າ​ສະ​ຫງວນ ແລະ ປ່າ​ໄມ້​ປົກ​ປັກ​ຮັກ​ສາ ເຊິ່ງ​ເປັນ​ການ​ເສີມ​ຂະ​ຫຍາຍ​ທຶນ​ພັດ​ທະ​ນາ​ປ່າ​ໄມ້ ແລະ ຊັບ​ພະ​ຍາ​ກອນ​ປ່າ, ໂຄງ​ການ​ອື່ນໆ​ຍັງ​ສະ​ໜອງ​ຄວາມ​ສາ​ມາດ​ໃນ​ການ​ສະ​ໜອງ​ທຶນ​ໃນ​ການ​ອະ​ນຸ​ລັກ​ໂດຍ​ການ​ຈ່າຍ​ຄ່າ​ປ່າ​ໄມ້. ຂໍ້ລິເລີ່ມການບໍລິການດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ. ກ່ຽວກັບການປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນເປົ້າໝາຍການພັດທະນາສະຫັດສະວັດ, ຈາກຂໍ້ມູນທີ່ສັງລວມມາຈາກບົດລາຍງານຄວາມຄືບໜ້າຂອງ MDG ຫຼາຍສະບັບ, ການທົບທວນ MDG, ແລະ ບົດລາຍງານຂອງ UNDAF -2012-2016, ສາມາດສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ MDG ສໍາລັບເປົ້າໝາຍທີ 7 ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມຍືນຍົງດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມໄດ້ສ້າງຜົນດີ.
ເລີ່ມຕົ້ນໃນແງ່ຂອງສະຖາບັນແລະຂະບວນການ, ແຕ່ປະຈຸບັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເສັ້ນທາງທີ່ຈະບັນລຸເປົ້າຫມາຍຂອງຕົນ.