ບົດລາຍງານແຫ່ງຊາດດ້ານຊີວະນາໆພັນ ຄັ້ງທີ 5 ແມ່ນບົດລາຍງານກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດສົນທິສັນຍາແຫ່ງຊາດກ່ຽວກັບບັນດາເນື້ອໃນ ແລະວຽກງານຊີວະນາໆພັນຂອງອິນໂດເນເຊຍ. ພາບລວມກ່ຽວກັບສະຖານະພາບ, ທ່າອ່ຽງ, ແລະໄພຂົ່ມຂູ່ຂອງຊີວະນາໆພັນແມ່ນໄດ້ນຳສະເໜີໃນບົດທີ 1. ໃນບົດນີ້, ສະພາບການຊີວະນາໆພັນຂອງອິນໂດເນເຊຍໄດ້ຖືກລາຍງານ. ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງຊະນິດພັນທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ປະກອບມີ algae 1,500 ຊະນິດ, ເຊື້ອເຫັດ 80,000 ຊະນິດ, 595 ຊະນິດຂອງ lichens, 2,197 ຊະນິດຂອງຜັກກູດ, ແລະ 30,000 – 40,000 ຊະນິດຂອງ spermatophyte ກວມເອົາ 15.5% ຂອງພືດໂລກ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງໄດ້ມີການບັນທຶກສັດ 8,157 ຊະນິດຂອງສັດລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມ, ນົກ, ສັດເລືອຄານ, ປາ ແລະ 1,900 ຊະນິດຜີເສື້ອກວມເອົາ 10% ຊະນິດຕ່າງໆຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

ຈຳນວນຊະນິດທີ່ນຳໃຊ້ເຂົ້າໃນການເປັນສະບຽງອາຫານ ແລະ ການກະເສດໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ກັບຊະນິດພັນທັງໝົດທີ່ໄດ້ລາຍງານໃນບົດລາຍງານແຫ່ງຊາດ ຄັ້ງທີ 4 ຂອງຊີວະນາໆພັນ. ສະຖານະການທີ່ຄ້າຍຄືກັນເກີດຂຶ້ນໃນຈໍານວນຂອງຊະນິດພັນສໍາລັບການລ້ຽງສັດ. ພາຍໃຕ້ຊັບພະຍາກອນທີ່ຈໍາກັດເພື່ອກວມເອົາພື້ນທີ່ນ້ໍາ 3.25 ລ້ານກິໂລແມັດຂອງອິນໂດເນເຊຍແລະຫຼາຍກວ່າ 2.55 ລ້ານກິໂລແມັດຂອງເຂດເສດຖະກິດສະເພາະກັບ 80.791 ເສັ້ນຊາຍຝັ່ງທະເລຂອງທັງຫມົດ 7.81 ລ້ານກິໂລແມັດຂອງອານາເຂດຂອງອິນໂດເນເຊຍ, ຈໍານວນສັດທີ່ເປັນເອກະສານໄດ້ບັນລຸ 5,319 ຊະນິດ. ຂໍ້ມູນເອກະສານກ່ຽວກັບຕົ້ນຊາຍເລນ, ພຶຊະຄະນິດ ແລະ ຫຍ້າທະເລໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງ 6,396 ຊະນິດ. ​ໃນ​ຈຳນວນ 6,396 ຊະນິດ​ນັ້ນ, ມີ​ພຶຊະຄະນິດ 1,077 ຊະນິດ ​ແລະ ພືດ​ທະ​ເລ​ຖືກ​ພົບ​ເຫັນ​ຢູ່​ໃນ​ນ້ຳ​ຂອງ​ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ. ໄພຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ຊີວະນາໆພັນຕົ້ນຕໍແມ່ນ: (i) ການປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ອາໄສ; (ii) ການໄຫຼເຂົ້າຂອງຊະນິດພັນຕ່າງດ້າວທີ່ຮຸກຮານ; (iii) ມົນລະພິດ; (iv) ເກີນການຂູດຮີດ; ແລະ (v) ການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ. ໄພຂົ່ມຂູ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການກໍາຈັດໂດຍຜ່ານແຜນການປະຕິບັດແລະຍຸດທະສາດ.

ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ​ພວມ​ດຳ​ເນີນ​ການ​ປັບປຸງ​ແຜນ​ຍຸດ​ທະ​ສາດ​ດ້ານ​ຊີວະ​ນາໆ​ພັນ​ຂອງ​ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ (IBSAP) 2015-2020. ລາຍ​ລະ​ອຽດ​ຂອງ​ເນື້ອ​ຫາ IBSAP ແມ່ນ​ນໍາ​ສະ​ເຫນີ​ໃນ​ບົດ​ທີ II​. ອີງຕາມການທົບທວນປີ 2012 ກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ IBSAP, ອົງການພັດທະນາແລະການວາງແຜນແຫ່ງຊາດ (BAPPENAS) ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຢ່າງຫນ້ອຍແປດອົງປະກອບທີ່ມີອິດທິພົນຕໍ່ການພັດທະນານະໂຍບາຍແລະກິດຈະກໍາຊີວະນາໆພັນ. ອົງປະກອບເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນ: (i) ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ້ອງຖິ່ນ/ແຂວງບໍ່ພຽງພໍກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ຂອງຊີວະນາໆພັນ; (ii) ບັນຫາຊີວະນາໆພັນຍັງບໍ່ທັນກາຍເປັນບັນຫາຕົ້ນຕໍ; (iii) ການສະຫນັບສະຫນູນທາງດ້ານການເມືອງບໍ່ພຽງພໍ; (iv) ຄວາມອາດສາມາດຂອງມະນຸດບໍ່ພຽງພໍກັບການຮັບຮູ້ບັນຫາຊີວະນາໆພັນ; (v) ຂາດການສົມທົບກັນຂອງໂຄງການຊີວະນາໆພັນ; (vi) ນະໂຍບາຍຊີວະນາໆພັນທີ່ເຜີຍແຜ່ໜ້ອຍລົງ; (vii) ຂາດສະຖາບັນການຕິດຕາມ ແລະ ປະເມີນຜົນ ໃນລະດັບທ້ອງຖິ່ນ; ແລະ (viii) ຂາດການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງ. ຄວາມຄືບຫນ້າໄປສູ່ຍຸດທະສາດທົ່ວໂລກສໍາລັບການອະນຸລັກພືດເປົ້າຫມາຍຜົນສໍາເລັດແລະຄວາມພະຍາຍາມອື່ນໆຂອງອິນໂດເນເຊຍສໍາລັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ IBSAP ແມ່ນລາຍງານທີ່ສອດຄ້ອງກັນໃນບົດທີ II ນີ້.

ປະຕິບັດຕາມບົດທີ່ຜ່ານມາ, ບົດທີ III ໄດ້ລາຍງານຄວາມຄືບໜ້າໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍຄວາມຫຼາກຫຼາຍດ້ານຊີວະນາໆພັນທົ່ວໂລກ 2011-2020 (Aichi Targets) ແລະ ຄວາມຄືບໜ້າໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍ MDGs ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຊີວະນາໆພັນ. ຄວາມພະຍາຍາມຈໍານວນຫລາຍໄດ້ຖືກປະຕິບັດເພື່ອບັນລຸເປົ້າຫມາຍ Aichi, ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ, ການປັບປຸງ IBSAP 2015-2020 ສໍາລັບເປົ້າຫມາຍ 2; ການ​ກຳນົດ​ຊະນິດ​ພັນ​ຕ່າງ​ດ້າວ​ທີ່​ຮຸກ​ຮານ​ໄດ້​ເພີ່ມ​ຂຶ້ນ​ພ້ອມ​ກັນ​ກັບ​ການ​ສ້າງ​ລະບຽບ​ການ ​ແລະ ​ແຜນການ​ປະຕິບັດ​ງານ​ແຫ່ງ​ຊາດ​ໃຫ້​ບັນລຸ​ເປົ້າ​ໝາຍ 9; ຄວາມກົດດັນທາງດ້ານມະນຸດສະທໍາກ່ຽວກັບປະກາລັງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງແນວປະກາລັງໃນເງື່ອນໄຂທີ່ດີແລະຍຸຕິທໍາແລະການຫຼຸດລົງຂອງສະພາບຂອງແນວປະກາລັງທີ່ບໍ່ດີຈາກ 1993 ຫາ 2013 ເປັນຜົນສໍາເລັດຂອງເປົ້າຫມາຍ 10; ປະຊາກອນ 14 ຊະນິດຂອງ 25 ຊະນິດທີ່ໃກ້ຈະສູນພັນໄດ້ໃຫ້ບຸລິມະສິດເພີ່ມຂຶ້ນ 3% ໃນປີ 2014 ຕາມເປົ້າໝາຍ 12; ການເພີ່ມຈໍານວນຊັບພະຍາກອນພັນທຸກໍາຂອງພືດ ແລະ ງົວທ້ອງຖິ່ນ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນການເຊາະເຈື່ອນທາງພັນທຸກໍາ ແລະ ປົກປ້ອງຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງພັນທຸກໍາຕາມທີ່ໄດ້ກໍານົດໄວ້ໃນເປົ້າໝາຍທີ 13; ການ​ໃຫ້​ສັດຕະຍາບັນ​ອະນຸ​ສັນຍາ​ນາ​ໂກ​ຢາ​ໃນ​ວັນ​ທີ 8 ພຶດສະພາ 2013 ​ແມ່ນ​ຂີດ​ໝາຍ​ສຳຄັນ​ຂອງ​ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ​ໃນ​ການ​ບັນລຸ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ທີ 16 ພ້ອມ​ທັງ​ເປັນ​ຂີດ​ໝາຍ​ການ​ປະຕິບັດ​ສົນທິສັນຍາ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ຫຼາກ​ຫຼາຍ​ດ້ານ​ຊີວະ​ພາບ​ຢູ່​ອິນ​ໂດ​ເນ​ເຊຍ; ການ​ນຳ​ໃຊ້​ຄວາມ​ຮູ້​ພື້ນ​ເມືອງ, ນະ​ວັດ​ຕະ​ກຳ ແລະ ການ​ປະ​ຕິ​ບັດ​ຂອງ​ຊາວ​ທ້ອງ​ຖິ່ນ ແລະ ຊົນ​ເຜົ່າ​ພື້ນ​ເມືອງ​ທີ່​ກ່ຽວ​ຂ້ອງ​ກັບ​ການ​ອະ​ນຸ​ລັກ​ເພີ່ມ​ຂຶ້ນ, ສອດ​ຄ່ອງ​ກັບ​ການ​ພັດ​ທະ​ນາ​ຊີ​ວະ​ນາໆ​ພັນ​ເພື່ອ​ສະ​ຫນັບ​ສະ​ຫນູນ​ການ​ນໍາ​ໃຊ້​ວັດ​ທະ​ນະ​ທໍາ, ແຫຼ່ງ​ການ​ດໍາ​ລົງ​ຊີ​ວິດ / ລາຍ​ໄດ້​ແບບ​ຍືນ​ຍົງ, ການ​ຄໍ້າ​ປະ​ກັນ​ສະ​ບຽງ​ອາ​ຫານ​ແລະ​ການ​ປິ່ນ​ປົວ​ຂອງ​ທ້ອງ​ຖິ່ນ​ແລະ​ຊັບ​ພະ​ຍາ​ກອນ​ທາງ​ດ້ານ​ການ​ເງິນ. ການພັດທະນາຂອງ IBSAP 2015-2020 ສະບັບປັບປຸງ.

ການບັນລຸເປົ້າໝາຍສະຫັດສະຫວັດດ້ານການພັດທະນາໂດຍອີງໃສ່ຕົວຊີ້ວັດທີ່ກໍານົດໄດ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນໃນຫຼາຍຜົນ. ເພີ່ມທະວີການຕິດຕໍ່ສື່ສານ ແລະ ການປະສານງານລະຫວ່າງພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງ ໂດຍສະເພາະຢູ່ຂັ້ນທ້ອງຖິ່ນ; ກົນໄກ ຫຼື ລະບຽບການຮັບປະກັນໂຄງການ; ການປະກອບສ່ວນຈາກແຜນປະຕິບັດງານຂອງຂະແໜງການ; ການຕິດຕາມລະດັບສູງ ແລະ ຂໍ້ມູນລວມ ແລະ ຂໍ້ມູນທີ່ມີຄຸນຄ່າສໍາລັບການພັດທະນານະໂຍບາຍເປັນພື້ນຖານໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດສົນທິສັນຍາ.